იტალიის თვალწარმტაც ქალაქ ფლორენციის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ფიეზოლეს ბორცვების მახლობლად და მდინარე არნოს მარჯვენა სანაპიროზე მდებარეობს პატარა რაიონი კოვერჩანო. დასახლების სახელწოდება ლათინური სიტყვებიდან, Corficius და Cofercianus, მომდინარეობს, რაც მიწის მფლობელს, მებატონეს ნიშნავს.
ამ ლამაზ რაიონში, საფეხბურთო ჩინოსნების, ლუიჯი რიდოლფისა და დანტე ბერეტის იდეითა და იტალიის ფეხბურთის ფედერაციის იმჟამინდელი პრეზიდენტის, ბრუნო ძაულის თაოსნობით, 1957 წელს აშენდა და მომდევნო წლის ნოემბერში გაიხსნა კოვერჩანოს ტექნიკური ფედერალური ცენტრი, რომელიც საწვრთნელ შტაბს წარმოადგენს.
კოვერჩანოს ტექნიკურ ცენტრში განთავსებულია ტექნიკური სექტორის ოფისები, იტალიის ფეხბურთის მწვრთნელთა ასოციაციის შტაბ-ბინა, ეროვნული სამოყვარულო ლიგის რეგიონალური კომიტეტის შტაბ-ბინა, რეგიონალური მსაჯთა კომიტეტის შტაბ-ბინა, იტალიის მსაჯთა ასოციაციის ფლორენციის განყოფილების შტაბ-ბინა და 2000 წელს გახსნილი ფეხბურთის მუზეუმი (Museo del Calcio).
ყოველწლიურად მრავალი ახალგაზრდა და დამწყები მწვრთნელი იკრიბება ფეხბურთის ფედერაციის კუთვნილებაში არსებულ კოვერჩანოს ამ ტექნიკოსთა ცენტრში იმ იმედით, რომ მიიღებენ UEFA-ს პროფესიულ ლიცენზიას, ანუ „ილ მასტერს“, როგორც მას ამაყად უწოდებენ ქვეყნის ამ მხარეში.
კოვერჩანოს ცენტრის კედლები იტალიის დიადი სამწვრთნელო ისტორიის ბევრმა დიდმა წარმომადგენელმა გაიარა და როდესაც ბევრმა მათგანმა იგი დატოვა, უპრეცედენტო წარმატებასაც მიაღწია.
კოვერჩანოში გაცემული უმაღლესი სერტიფიკატი ძვირად ფასობს, რადგან იგი უმაღლესი ხარისხისა და ეროვნული იდენტობის მატარებელია. იტალიელებისთვის კი, რომლებიც ქვეყნის ორი დიდ ლიგაში, სერია A-სა და სერია B-ში მუშაობისთვის ილტვიან, ეს ლიცენზია სამწვრთნელო სწავლების გარდა სავალდებულო მკაცრი ტესტებითა და გონებრივი უნარების გამოცდების გავლით მიიღება.
კოვერჩანოს ტესტის მთავარი მიმართულების შემთხვევაში, მწვრთნელები ერთი თვის განმავლობაში ცხოვრობენ ადგილზე, მუშაობენ და სწავლობენ, აყალიბებენ თავიანთ სამწვრთნელო მეთოდებს, აუმჯობესებენ საკუთარ იდეოლოგიებს და ცდილობენ, დაამტკიცონ, რომ ღირსნი არიან მკაცრი სამწვრთნელო გამოცდის ჩაბარებისთვის. შემდეგ, მათ უნდა ჩააბარონ ზეპირი გამოცდები, რომლებსაც მენეჯერთა სკოლის დირექტორი და მისი გუნდი ატარებს. პოტენციური მწვრთნელი გამოცდას გადის სხვადასხვა თემაზე, დაწყებული თამაშში არსებული ტაქტიკით, კომუნიკაციითა და ადამიანური რესურსების მართვით დამთავრებული.
კოვერჩანოში, საიდანაც არაერთი გამობრძმედილი სპეციალისტი გამოსულა და წარმატებას მიუღწევია, მთავარი დევიზი ფეხბურთის მომავალზე ფიქრია. აქ კარგად იციან ისტორია, თუმცა აქცენტს აწმყოსა და უფრო მეტად, მომავალზე აკეთებენ. კოვერჩანოს ცენტრში სწავლების მეთოდი მუდამ განახლებადია, რადგან საჭიროა, მომავალი განჭვრიტო, აქ ხომ თანამედროვე სტუდენტს ვეღარ შეასწავლი დეკადების წინ არსებულ ფეხბურთს...
ცენტრი ასევე ცნობილია როგორც „კაზა დელი აძური“ (ნაკრების სახლი), რადგან ის წარმოადგენს იტალიის უკლებლივ ყველა ეროვნული გუნდის (15-წლამდელებიდან ზემოთ ყველა ასაკობრივი ჯგუფები, ქალთა ნაკრებები და სხვ.) ძირითად სავარჯიშო მოედანს.
იტალიელი მწვრთნელები სამშობლოს გარდა მთელ ევროპაში არიან დასაქმებულნი. საკლუბო დონეზე უამრავ წარმატებულ სპეციალისტზე რომ არ ვისაუბროთ, ამჟამად ეროვნული ნაკრებების დონეზე, იტალიის გარდა ევროპის სხვა ექვს ნაკრებს ჰყავს იტალიელი დამრიგებელი, დანარჩენი კონტინენტების ეროვნულ გუნდებს კი - კიდევ სამი. ყველა ამ მენეჯერს, თანამემამულეობის გარდა, ერთი რამ აერთიანებს: ისინი ყველა ეროვნულ სიმბოლოდ ქცეულ კოვერჩანოში, იტალიელ მწვრთნელთა ნამდვილ სამჭედლოში სწავლობდნენ.
