აშშ-ს მუნდიალებზე წარუმატებლობის მიზეზი

მას შემდეგ, რაც აშშ-მ 2002 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მეოთხედფინალს მიაღწია, სადაც მინიმალური ანგარიშით, 1:0 დამარცხდა გერმანიასთან, ნაკრებმა ამ დონეზე სტაბილურად დაბრუნება ვეღარ შეძლო.

ეს სისტემური ჩავარდნაა თუ უბრალოდ გარემოებათა დამთხვევა?

პასუხი სადღაც შუაშია, თუმცა უფრო მეტად გუნდის სტრუქტურული სისუსტეებისკენ იხრება, ვიდრე უიღბლობისკენ.

2002 წლის შემდგომ მივიღეთ მოთამაშეთა თაობა, რომელსაც ფიზიკურად მეტოქეობის გაწევა შეეძლო, მაგრამ ხშირად აკლდა ტექნიკურობა მაღალი დონის ოპონენტების წინააღმდეგ მოსაგებად. ეს სხვაობა აშკარა გახდა 2006 და 2010 წლის მსოფლიო ჩემპიონატებზე, სადაც აშშ-ს უჭირდა საკუთარი თავის დამკვიდრება უფრო დახვეწილი გუნდების წინააღმდეგ.

MLS-ის დაწყება და ადგილობრივი აკადემიების ზრდას ეს პრობლემები უნდა მოეგვარებინა. ბევრის აზრით, მათ ეს შეძლეს კიდეც. ამჟამინდელი მოთამაშეთა ბაზა იმაზე ნიჭიერი და ტექნიკურად დახვეწილია, ვიდრე ოდესმე. მოთამაშეები, როგორებიც არიან კრისტიან პულიშიჩი, ვესტონ მაკკენი და ჯო რეინა, წარმოადგენენ ახალ თაობას, რომელიც როგორც ადგილობრივმა, ისე ევროპულმა განვითარების სისტემებმა ჩამოაყალიბა.

მიუხედავად ამ პროგრესისა, მსოფლიო ჩემპიონატის დონეზე შედეგები არ გაუმჯობესებულა. აშშ-მა ვერ მოახერხა 2018 წლის ტურნირზე კვალიფიკაცია.

მწვრთნელების ცვლამ, ტაქტიკური იდენტობის ცვალებადობამ და არათანმიმდევრულმა გადაწყვეტილებებმა შემადგენლობასთან დაკავშირებით, ხელი შეუშალა გუნდს გრძელვადიან განვითარებაში. საერთაშორისო წარმატება ხშირად სტაბილურობაზეა დაფუძნებული. ეს არის ის, რაც გერმანიისა და საფრანგეთის მსგავსმა გუნდებმა ათწლეულების განმავლობაში დახვეწეს.

კიდევ ერთი საკითხი კონკურენტული გარემოა. მიუხედავად იმისა, რომ MLS გაუმჯობესდა, ის კვლავ ვერ იმეორებს ევროპის ტოპ ლიგების ინტენსივობასა და ტაქტიკურ დახვეწილობას. ამერიკელი მოთამაშეები, რომლებიც საზღვარგარეთ მიდიან, ხშირად უფრო სწრაფად ვითარდებიან.

რეალური პრობლემა ისაა, რომ მოლოდინები უფრო სწრაფად გაიზარდა, ვიდრე შედეგები. 2002 წლის შემდეგ აშშ აღიქვეს აუტსაიდერად, რომელსაც ყველასთვის შეეძლო წინააღმდეგობის გაწევა.