ინგლისის ნაკრების ნახევარმცველმა, ჯუდ ბელინგემმა, განაცხადა, რომ არგენტინასთან მსოფლიო ჩემპიონატის ნახევარფინალში მარცხის შემდეგ საკუთარი იმედგაცრუების გამოსახატავად შესაფერის სიტყვებს ვერ პოულობდა.
ატლანტაში გამართულ შეხვედრაში თომას ტუხელის გუნდი ენტონი გორდონის 55-ე წუთზე გატანილი გოლით დაწინაურდა, თუმცა მატჩის მიწურულს ენცო ფერნანდესისა და ლაუტარო მარტინესის გოლებმა ყველაფერი შეცვალა.
მადრიდის რეალის ფეხბურთელმა, რომელმაც ტურნირზე 6 გოლი გაიტანა, სოციალურ ქსელში გულშემატკივრებს ემოციური მიმართვა გაუზიარა.
ინსტაგრამის პირად გვერდზე ბელინგემმა გამოაქვეყნა გუნდის ავტობუსის მძღოლის, მაიკლ ჩენდლერის, დაწერილი ლექსი, რომელიც, მისი თქმით, ზუსტად ასახავდა მის გრძნობებს კანზასში გატარებული პერიოდის შემდეგ.
„გუშინდელ დღეზე და ბოლო რამდენიმე კვირაზე სწორი სიტყვების პოვნა ძალიან მიჭირდა, მაგრამ ჩვენი მძღოლის, მაიკლის, ეს ლექსი ზუსტად გამოხატავს იმას, რასაც ვგრძნობ,“ - დაწერა ბელინგემმა.
„მადლობა წარმოუდგენელი მხარდაჭერისთვის ყველას, ვინც ინგლისიდან გვამხნევებდა, და მათაც, ვინც საკუთარი შრომით გამომუშავებული ფული დახარჯა, ამერიკაში ჩამოვიდა და გვერდში დაგვიდგა.
არ დაუშვათ, რომ ის ერთიანობა და სიყვარული, რომელიც ამ კამპანიის განმავლობაში ვიხილეთ, აქ დასრულდეს. როცა ერთად ვართ, დიდ მიზნებს ვაღწევთ... და აუცილებლად მივაღწევთ!“
ჩენდლერის ვრცელი ლექსი, რომელიც ბელინგემმა გამოაქვეყნა, ხაზს უსვამს ფსიქიკური სიმტკიცის, თვითკონტროლისა და გუნდური ერთიანობის გადამწყვეტ მნიშვნელობას რთულ მომენტებში.
,,ლომი ხმამაღლა არ ტრაბახობს,
არც ბრბოს ქებას დასდევს.
მან იცის ღრიალი, რომელიც ღამეს არყევს,
იბადება მაშინ, როცა შიშს სიმამაცით ხვდები.
ნამდვილი ბრძოლა მხოლოდ მეტოქესთან არ არის,
ყველაზე მნიშვნელოვანი მოედანი საკუთარ თავშია.
სანამ პირველი ზუსტი პასი გაკეთდება,
გულმა საკუთარი რბოლა უნდა მოიგოს.
ძალა მხოლოდ სისწრაფე არ არის,
არც მყარად დადგმული ბუცები.
ის ცხოვრობს რკინის ნებაში,
რომელიც კვლავ ადის ყველაზე ციცაბო აღმართზე.
სხეული იღლება.სუნთქვა მძიმდება.
ფეხები ბრძოლაში მძიმდება.
მაგრამ მტკიცე გონება უკან დახევას არ ცნობს,
ის დაღლილ სხეულს კვლავ ფეხზე აყენებს.
გამძლეობა ერთგული მეგობარია,
რომელიც ბოლომდე შენს გვერდით დადის.
როცა სხვები ტკივილს ემორჩილებიან,
ის ჩუმად ჩაგჩურჩულებს:„დარჩი მტკიცედ.“
ჭკვიანი გონება სჯობნის ძლიერს,
რომელიც მთელი დღე მხოლოდ რისხვით მიიწევს.
მოთმინებით გაკეთებული პასი,ზომიერი ტემპი,
ყოველთვის დაამარცხებს დაუფიქრებელ სისწრაფეს.
ქორი შეიძლება ზემოდან ხედავდეს მოედანს,
მაგრამ ლომი იმარჯვებს ურყევი ერთიანობით,
ყოველი მოძრაობით,ყოველი გარბენით,
სადაც მრავალი გონება ერთ მთლიანობად იქცევა.
ტაქტიკა ფარული ხრიკები არ არის,
ის სიბრძნეა, რომელიც მოედანზე ილესება.
იცოდე, როდის არის საჭირო მაღალი პრესინგი,
და როდის - მოთმინება.
შეიძლება ქარიშხალი მძვინვარებდეს.შეიძლება ტრიბუნები ყვიროდნენ.
შეიძლება ანგარიში შენს სასარგებლოდ არ იყოს.
მაგრამ ვერცერთი მათგანი ვერ მართავს იმ სულს,
რომელსაც მიზანი წარმართავს.
ვერც მსაჯი წაგართმევს არჩევანს.
ვერც მტრული სიმღერები ჩაახშობს შენს ხმას.
სამყარო შეიძლება შეირყეს,ღამე შეიძლება ცეცხლში გაეხვიოს,
მაგრამ საბოლოო პასუხს შენ თავად ირჩევ.
ინგლისმა „სამი ლომის“ მაისური სიამაყით მოირგო,
არა წარმავალი დიდების საძიებლად.
მათ უფრო კეთილშობილური მიზანი ჰქონდათ,
საკუთარ თავზე გამარჯვება, ვიდრე სხვების თვალში გამარჯვება.
ისინი ენდობოდნენ წლების განმავლობაში გაწვრთნილ ფეხებს.
ენდობოდნენ დამშვიდებულ გონებას.
ენდობოდნენ გულებს, რომლებიც არ გატყდებოდნენ,
თუნდაც მაშინ, როცა ბოლო წუთები ახლოვდებოდა.
ერთი სრულყოფილი მოძრაობა.
ერთი უანგარო პასი.
ერთი წამი, რომელიც უთვალავი შრომის შედეგი იყო.
ბურთი ბადეში აღმოჩნდა.
ტრიბუნები აფეთქდა.
ექო მეგობარსაც მისწვდა და მეტოქესაც.
ნამდვილი გამარჯვება მათ ეკუთვნით,
ვინც საკუთარ თავს მართავს,ვიდრე დარტყმას მიიღებს.
ამიტომაც მოიპოვეს უფრო დიდი სახელი,
ვიდრე მათ, ვინც უბრალოდ თამაშობს.
საბოლოო სასტვენი გაისმა.
ბრძოლა დასრულდა.
„სამი ლომის“ საქმე შესრულდა.
ოქროს თასი თითქოს უკვე ხელში ეჭირათ.
მაგრამ ყველაზე დიდი გამარჯვება მაინც აშკარა იყო,
ჩუმი თვითდაუფლება.
თასები დროთა განმავლობაში ფერს კარგავს.
ტრიბუნები ჩუმდება.
დრო ყველაფერს აჭარბებს.
მაგრამ ისინი, ვინც გულსაც მართავენ და გონებასაც,
შიშსა და ეჭვს უკან იტოვებენ.
ამიტომ იარე ლომის ძველი გზით.
სიმშვიდით ატარე ყოველი ტვირთი.
ყოველ გამოცდას მტკიცედ შეხვდი.
დისციპლინა იყოს შენი ძალა.
ბედნიერება ყოველთვის ყველაზე ხმამაღალს არ ირჩევს,
არც ყველაზე მრავალრიცხოვან ბრბოს აჯილდოებს.
ის ხშირად გვერდით მიუყვება მას,
ვინც ყველაზე რთული ბრძოლა უკვე მოიგო,
არა განათებულ მოედანზე,
არამედ საკუთარ თავში,უძილო ღამეების განმავლობაში.
და როცა საბოლოო სასტვენი გაისმება,
როცა გამარჯვება ოქროს ფრთებს გაშლის,
ყველაზე ძლიერი ღრიალი მაინც ის იქნება,
რომელიც ეკუთვნის გამტკიცებულ სულს.სულს, რომელიც საკუთარ თავში დარწმუნებულია."
