კრიშტიანუ რონალდუმ სანაკრებო კარიერა ოფიციალურად დაასრულა.
გთავაზობთ ლეგენდარული პორტუგალიელის სრულ გამოსამშვიდობებელ წერილს:
„პორტუგალიელ ხალხს,
დადგა დღე, როდესაც უნდა დავაბრუნო ეროვნული ნაკრების მაისური და კაპიტნის სამკლაური, რომლებიც თითოეულ ჩვენგანს ეკუთვნის.
არასდროს მიგრძვნია, რომ ისინი მხოლოდ ჩემი იყო, თუმცა 23 წლის განმავლობაში მქონდა პატივი და პასუხისმგებლობა, მეტარებინა ეს მაისური, დამეცვა მისი ღირსება და მსოფლიოს სხვადასხვა სტადიონზე მეამაყა მისით.
დღეს დადგა მომენტი, როდესაც ეს პასუხისმგებლობა მომავალ თაობას უნდა გადავაბარო. ეს მარტივი გადაწყვეტილება არ ყოფილა, რადგან ზოგიერთი გადაწყვეტილება მხოლოდ გონებით არ მიიღება. ასეთ დროს გულსაც უნდა მოუსმინო.
ვასრულებ გზას, რომელიც 2003 წლის აგვისტოში დაიწყო და ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა.
როდესაც უკან ვიხედები და ვფიქრობ ყველაფერზე, რაც ეროვნულ ნაკრებთან ერთად გამოვიარე, მხოლოდ მატჩებს, გოლებს, რეკორდებსა და ტიტულებს არ ვხედავ. მე ადამიანებს ვხედავ.
ვხედავ ემიგრანტებს, რომლებიც 90 წუთის განმავლობაში თავს პორტუგალიასთან ოდნავ უფრო ახლოს გრძნობდნენ. ვხედავ მილიონობით პორტუგალიელს, რომლებსაც პირადად არასდროს შევხვედრივარ, მაგრამ რომლებიც ჩემი ცხოვრების ნაწილად იქცნენ.
რადგან, საბოლოო ჯამში, ფეხბურთი გაცილებით მეტია, ვიდრე უბრალოდ თამაში. ფეხბურთი ადამიანებს აერთიანებს.
ეროვნულ ნაკრებში მთელი კარიერის განმავლობაში ყოველთვის ვცდილობდი საკუთარი შესაძლებლობების ზღვარი გადამელახა. მინდოდა გამარჯვება, მინდოდა საუკეთესო ვყოფილიყავი, მინდოდა ისტორია დამეწერა.
საკუთარი თავის მიმართ ყოველთვის მომთხოვნი ვიყავი. ყოველთვის მეტი მინდოდა. ყოველთვის მჯეროდა, რომ უფრო შორს წასვლა შეგვეძლო და ამ მაისურისთვის ყველაფერი გავიღე, რაც გამაჩნდა.
იყო იდეალური დღეები და ღამეები. იყო გამარჯვებები, რომლებსაც არასდროს დავივიწყებ. იყო მარცხებიც, რომელთა გახსენებაც დღემდე მტკივნეულია.
მეც ვუშვებდი შეცდომებს. მეც განვიცდიდი ტკივილს. იყო მომენტები, როდესაც პორტუგალიელ ხალხს ვერ მივეცი ის, რაც ასე ძალიან სურდა. მაგრამ არასდროს დავნებებულვარ.
და რაც მთავარია, არასდროს შემიწყვეტია სიამაყის განცდა იმის გამო, რომ პორტუგალიას წარმოვადგენდი.
ამ წლების განმავლობაში რამდენიმე ძალიან მარტივი რამ ვისწავლე: გოლები მოდის და მიდის, ტიტულები საბოლოოდ მუზეუმებში იკავებს ადგილს, რეკორდები ადრე თუ გვიან მყარდება და შემდეგ უმჯობესდება, მაგრამ არსებობს რაღაც, რასაც დრო ვერასდროს წაშლის.
ეს არის ადგილი, რომელიც ადამიანების გულებში დავიკავე.
თუ ოდესმე გაგაბედნიერეთ, თუ ჩემმა რომელიმე გოლმა ვინმეს ჩახუტება, პრობლემების თუნდაც წამიერად დავიწყება ან ჩვენი ქვეყნით სიამაყის განცდა გაიძულათ, მაშინ ეს ყველაფერი ღირდა.
რადგან პორტუგალიელობა სწორედ ამასაც ნიშნავს. ჩვენ ერთად განვიცდით ტკივილს. ერთად ვდგებით ფეხზე. ერთად ვიწყებთ ხელახლა რწმენას.
პორტუგალიას ყოველთვის დასჭირდება ახალგაზრდები, რომლებიც ოცნებობენ, ფეხბურთელები, რომლებიც არასდროს ნებდებიან და ახალი თაობები, რომლებსაც სჯერათ, რომ შესაძლებელია იქ მიღწევა, სადაც მანამდე ვერავინ მისულა.
რადგან ქვეყანა, რომელიც ახალი გმირების აღზრდას აგრძელებს, არასდროს კარგავს საკუთარი თავის რწმენას.
ჩემი ეროვნული ნაკრების თანაგუნდელებისთვის განსაკუთრებული გზავნილის დატოვება მსურს.
მადლობა თითოეული გარბენისთვის, თითოეული ჩახუტებისთვის, თითოეული კამათისთვის, მოედანზე გასვლის წინ სიჩუმეში გატარებული ყოველი წამისთვის, თითოეული გამარჯვებისთვის, რომელიც ერთად აღვნიშნეთ და თითოეული მარცხისთვის, რომელმაც უფრო ძლიერები გაგვხადა.
მქონდა პატივი, თქვენი კაპიტანი ვყოფილიყავი, მაგრამ არცერთი კაპიტანი არ გადის ამ გზას მარტო. თითოეული თქვენგანი ჩემი ისტორიის ნაწილია.
ყველა მწვრთნელს, ხელმძღვანელს, ექიმს, ფიზიოთერაპევტს, ეკიპირებაზე პასუხისმგებელ თანამშრომელს, გუნდის პერსონალსა და უამრავ ადამიანს, რომლებიც ამ წლების განმავლობაში ჩემთან ერთად მუშაობდნენ, მადლობა.
ბევრი თქვენგანი არასდროს გამოჩენილა ფოტოებზე, მაგრამ თქვენ გარეშე არცერთი ასეთი ფოტო არ იარსებებდა.
ჩემს ოჯახს მადლობა, რომ ეს ოცნება ჩემთან ერთად გაიზიარეთ. მადლობა, რომ გესმოდათ ჩემი ხშირი არყოფნის, მსხვერპლისა და იმ მომენტების მნიშვნელობა, როდესაც ეროვნულ ნაკრებს ჩემს ცხოვრებაში იმ ადგილის დაკავება უწევდა, რომელიც თქვენც გეკუთვნოდათ.
თუ აქამდე მოვედი, ეს იმიტომ, რომ ამ გზაზე ყოველთვის ხელიხელჩაკიდებულები მივდიოდით.
ახლა კი პორტუგალიელ ხალხს, მსოფლიოს ნებისმიერ წერტილში მცხოვრებ თითოეულ პორტუგალიელს, მინდა კიდევ ერთი, უკანასკნელი რამ ვუთხრა.
არსებობს სურათი, რომელიც სამუდამოდ დარჩება ჩემს მეხსიერებაში. მომენტი, როდესაც ეროვნული ჰიმნი იწყება. ირგვლივ ვიყურები. ვხედავ ჩემს თანაგუნდელებს. ვხედავ ტრიბუნებს.
ვხედავ ბავშვებს, დედებს, მამებს, ბებიებსა და ბაბუებს. ვხედავ პორტუგალიელებს, რომლებმაც უზარმაზარი მანძილი გამოიარეს მხოლოდ იმისთვის, რომ იქ ყოფილიყვნენ.
და ასეთ მომენტებში ჩვენ შორის ყველა განსხვავება ქრება. აღარ არსებობს კლუბები. აღარ არსებობს ფერები. აღარ არსებობს სოციალური კლასები. აღარ არსებობს პროფესიები. აღარ არსებობს განსხვავებული შეხედულებები.
არსებობს მხოლოდ ერთი სიყვარული - პორტუგალია. სწორედ ამ გრძნობას შევინარჩუნებ მთელი დარჩენილი ცხოვრების განმავლობაში.
დღეს ჩემი გზა ეროვნული ნაკრების მაისურით მოედანზე სრულდება. მივდივარ თავაწეული, განვლილი გზით ამაყი და იმის გაცნობიერებით, რომ პორტუგალიისთვის ყველაფერი გავიღე, რაც შემეძლო.
მაგრამ არასდროს შევწყვეტ თქვენგან ერთ-ერთი ვიყო. კვლავაც განვიცდი ტკივილს, ვიგრძნობ მღელვარებას და ვიზეიმებ პორტუგალიის თითოეულ გამარჯვებას, ზუსტად ისე, როგორც ამას ყოველთვის ვაკეთებდი.
მთელი ცხოვრება ვშრომობდი იმისთვის, რომ მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელი გავმხდარიყავი.
დღეს კი ვხვდები, რომ ჩემი ყველაზე დიდი გამარჯვება მსოფლიოში საუკეთესო ქვეყნის წარმომადგენლობის პატივის მოპოვება იყო.
მადლობა ამ 23 წლისთვის. მადლობა, რომ ჩემი გჯეროდათ. მადლობა, რომ მომეცით შესაძლებლობა, ამეხდინა ოცნება, რომელიც მაშინ დაიწყო, როდესაც მადეირაზე პატარა ბიჭი ვიყავი და ბურთს დავდევდი. 7-ნომრიანი მაისური რჩება, მაგრამ სიამაყე, რომ ოდესღაც ის მეც მეცვა, სამუდამოდ ჩემი იქნება. პორტუგალია ყოველთვის ჩემი ნაწილი იქნება. სამუდამოდ.
მამაკაცთა ფეხბურთის ისტორიაში არცერთ მოთამაშეს ეროვნულ ნაკრებში იმდენი მატჩი არ ჩაუტარებია (234) და იმდენი გოლი არ გაუტანია (146), რამდენიც რონალდუს.
ოქროს ბურთის 5-გზის მფლობელს პორტუგალიის ნაკრებში დებიუტი 2003 წელს ჰქონდა. ეროვნული გუნდის შემადგენლობაში მან 2016 წლის ევროპის ჩემპიონატი და ერთა ლიგის 2 ტიტული მოიგო.
