BBC-ის მიერ გამოქვეყნებული სტატია დეტალურად იკვლევს იმ პარადოქსს, თუ რატომ ვერ ახერხებს მსოფლიოს ყველაზე დასახლებული ქვეყნების უმრავლესობა ფეხბურთის მსოფლიო ჩემპიონატზე ასპარეზობას.
თეორიულად დიდი მოსახლეობა ნიჭიერი ათლეტების პოვნის მეტ შესაძლებლობას უნდა ქმნიდეს, თუმცა რეალობა განსხვავებულია: 10 ყველაზე დასახლებული ქვეყნიდან მიმდინარე ჩემპიონატზე მხოლოდ აშშ და ბრაზილია მოხვდნენ.
ეკონომისტი სტეფან შიმანსკი განმარტავს, რომ საფეხბურთო წარმატება პირდაპირ კავშირშია ეკონომიკურ განვითარებასთან. მხოლოდ ხალხის რაოდენობა საკმარისი არ არის. ქვეყანას სჭირდება კაპიტალი, თანამედროვე საწვრთნელი ინფრასტრუქტურა და ტალანტების აღმოჩენის გამართული სისტემა.
სტატიის ავტორები აღნიშნავენ, რომ წარმატებული საფეხბურთო ერები ძირითადად ის ქვეყნები არიან, რომლებმაც ფეხბურთი ჯერ კიდევ 100 წლის წინ აითვისეს, რამაც მათ კოლოსალური სათამაშო გამოცდილება და ცოდნა მისცა.
ამ კონტექსტში საინტერესოა ჩინეთის მაგალითი, სადაც მიუხედავად სახელმწიფო დონეზე ჩადებული მილიონებისა და მასშტაბური ინვესტიციებისა, ფეხბურთი მაინც ვერ ვითარდება. ექსპერტები ამას ფეხბურთის მართვაში პოლიტიკურ ჩარევას და არასპორტული გადაწყვეტილებების დომინირებას მიაწერენ.
ასევე, აზიის ქვეყნებში, როგორიცაა ინდოეთი, პაკისტანი და ბანგლადეში, პრობლემად რჩება სტრუქტურული ჩარჩოს არარსებობა და ხშირად, სხვა სპორტული სახეობების, მაგალითად კრიკეტის, უპირატესობა.
საბოლოოდ, სტატია ასკვნის, რომ საფეხბურთო წარმატება მოსახლეობის რაოდენობაზე არ არის დამოკიდებული. ის ეფუძნება ისტორიულ ტრადიციებს, გრძელვადიან ინვესტიციებს და სწორ მენეჯმენტს.
სანამ ამ ქვეყნებში ფეხბურთი არ იქცევა პრიორიტეტულ და სტრუქტურულად გამართულ სისტემად, ისინი, დიდი ალბათობით, კვლავ მხოლოდ სხვა ქვეყნების წარმატებით ტკბობის ამარად დარჩებიან.
