კარაგერი ჯუდ ბელინგემის განცხადებას იმის შესახებ, რომ ჰარი კეინი ინგლისის ნაკრების ისტორიაში საუკეთესო ფეხბურთელია, ეთანხმება. კარაგერი აღიარებს, რომ თავდაპირველად სკეპტიკურად იყო განწყობილი, თუმცა ახლა მიიჩნევს, რომ ბელინგემს საკმაოდ არგუმენტირებული პოზიცია აქვს, რადგან კეინის ინდივიდუალური წვლილი და სტაბილურობა ნებისმიერი სხვა ფეხბურთელისას აღემატება.
ჯეიმის მთავარი კითხვა ის არის, თუ რატომ ვერ ახერხებს ინგლისის ნაკრები ჰარი კეინის მსგავსი დონის მოთამაშის გარშემო ტიტულების მოგებას. იგი ხაზს უსვამს, რომ სერ ბობი ჩარლტონი, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში ითვლებოდა ნაკრების საუკეთესო მოთამაშედ, თამაშობდა ლეგენდებით დაკომპლექტებულ გუნდში, როგორიცაა ბობი მური, გორდონ ბენკსი და ალან ბოლი.
კარაგერის აზრით, კეინის პრობლემა სწორედ მხარდამჭერი გუნდის ხარისხია, რადგან ის ნაკრებში თავს ისე გრძნობს, როგორც წლების განმავლობაში ტოტენჰემში, სადაც, მიუხედავად მისი უმაღლესი დონის შესრულებისა, გუნდური ტიტულების მოგება შეუძლებელი იყო.
კარაგერი ასევე აკრიტიკებს ინგლისის ნაკრების ამჟამინდელ შემადგენლობასა და თომას ტუხელის არჩევანს. მისი თქმით, ნაკრები დღეს უფრო ჰგავს 90-იანი წლების გრეჰემ ტეილორის გუნდს, რომელიც სავსეა შრომისმოყვარე, სოლიდური პროფესიონალებით, თუმცა მათ აკლიათ ის ვარსკვლავური მტვერი და შემოქმედებითი ნიჭი, რომელიც დიდ ტურნირებზე გადამწყვეტ როლს თამაშობს. კეინი და ბელინგემი ამ გუნდში გამონაკლისები არიან და მხოლოდ მათზე დაყრდნობა ინგლისის ნაკრებისთვის არამდგრადი სტრატეგიაა.
საბოლოოდ, კარაგერი აღნიშნავს, რომ ჰარი კეინი კვლავ რჩება ინგლისის ნაკრების მთავარ ვარსკვლავად და იმედის სხივად. მიუხედავად იმისა, რომ მსოფლიო ჩემპიონატის მოგების შანსი რეალისტურად დაბალია, ავტორი ფიქრობს, რომ კეინის კარიერული მიღწევები და მისი უნარი, იყოს პროდუქტიული 30 წლის ასაკის გადაცილების შემდეგაც, მას ყველა დროის საუკეთესო ინგლისელ ფეხბურთელთა სათავეში აყენებს, განურჩევლად იმისა, მოიგებს თუ არა ის მომავალ მატჩებს.
