ესპანეთის ეროვნული ნაკრები 2024 წლის ევროპის ჩემპიონატის ტრიუმფის შემდეგ 2026 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე ერთ-ერთი მთავარი ფავორიტია, თუმცა ლუის დე ლა ფუენტეს გუნდს მკაფიო სისუსტეები აქვს, რომლებმაც მუნდიალის მოგებაში შეიძლება შეუშალოს ხელი.
მიუხედავად იმისა, რომ გუნდი ახალგაზრდული ენერგიითა და ტაქტიკური მოქნილობით გამოირჩევა, მსოფლიო ჩემპიონატის სპეციფიკა და გლობალური კონკურენცია სრულიად სხვა მოთხოვნებს აყენებს წინ, რის გამოც ესპანელებს ტიტულისკენ მიმავალ გზაზე რამდენიმე ბარიერის გადალახვა მოუწევთ.
პირველი და ისტორიულად ყველაზე თვალსაჩინო პრობლემა გამოკვეთილი, მსოფლიო დონის ცენტრალური თავდამსხმელის არარსებობაა, რომელიც ნებისმიერი ტიპის მატჩში შეძლებს გოლის გატანას. მართალია, გუნდს ჰყავს ნიჭიერი ახალგაზრდა ფორვარდები, მაგრამ მათ ჯერ არ აქვთ ის ელიტარული გამოცდილება და ცივსისხლიანობა, რაც მსოფლიო ჩემპიონატის პლეი-ოფებში გადამწყვეტი მომენტების გოლებად ქცევას სჭირდება. მიკელ ოიარსაბალი შესანიშნავი მოთამაშეა, თუმცა გაგვიჭირდება, რომ მას მსოფლიო დონის ფეხბურთელი ვუწოდოთ. შესაბამისად, შეტევითი ტვირთი და მოლოდინები თითქმის მთლიანად გარემარბებზე გადადის, რაც მაღალი დონის მეტოქეებისთვის ესპანეთის შეტევების პროგნოზირებასა და განეიტრალებას ბევრად უფრო მარტივს ხდის.
მეორე მნიშვნელოვანი ფაქტორი ახალგაზრდა ვარსკვლავების ფიზიკური გადაღლა და ტრავმებისკენ მიდრეკილებაა. ესპანეთის ნაკრების ნახევარდაცვისა და შეტევის მთავარი ბირთვი ბარსელონა და სხვა წამყვანი კლუბების ახალგაზრდა მოთამაშეებზეა აგებული. პედრისა და გავის ჯანმრთელობის ისტორია ნათლად აჩვენებს, რომ თანამედროვე ფეხბურთის ულმობელი კალენდარი და სეზონში ჩატარებული მატჩების არანორმალური რაოდენობა მათ ფიზიკურ რესურსს სწრაფად ფიტავს. ლამინ იამალიც, მიუხედავად მისი უდიდესი ნიჭისა და გავლენისა, მუდმივი ფიზიკური და ფსიქოლოგიური წნეხის ქვეშ იმყოფება. არსებობს უზარმაზარი რისკი იმისა, რომ ესპანეთის ნაკრების ლიდერები 2026 წლის ზაფხულისთვის ტურნირზე ფიზიკურად გამოფიტულები ან უბრალოდ არასაუკეთესო ფორმაში იყვნენ, რაც გუნდის ენერგიასა და საერთო დინამიკას სერიოზულად დააზარალებს.
მესამე მიზეზი დაცვის ხაზის მოწყვლადობაა სწრაფი ტრანზიციებისა და ათლეტური ფორვარდების წინააღმდეგ თამაშის დროს. მართალია, ესპანეთი ბურთის ფლობით თავს საუკეთესოდ იცავს, მაგრამ როდესაც საქმე დაცვით ფაზაში უშუალო ორთაბრძოლებსა და სივრცეების კონტროლს ეხება, პრობლემები იჩენს თავს. ეიმერიკ ლაპორტე, რომელიც დაცვის ლიდერად მოიაზრება, საკლუბო კარიერას საუდის არაბეთში აგრძელებს, სადაც სათამაშო ტემპი და ინტენსივობა ევროპულ ტოპ ჩემპიონატებთან შედარებით გაცილებით დაბალია. ეს კი პირდაპირ აისახება მის სისწრაფესა და რეაქციებზე უმაღლეს დონეზე. ისეთი ნაკრებების წინააღმდეგ დაპირისპირებისას, რომლებსაც ფიზიკურად ძლიერი და სწრაფი შემტევები ჰყავთ, ესპანეთის დაცვის ცენტრი ხშირად კარგავს პოზიციებს და მეტოქეს სწრაფ კონტრშეტევებზე სახიფათო მომენტების შექმნის იდეალურ შანსს აძლევს.
