გერმანია ტრადიციულად მუნდიალის ერთ-ერთი ფავორიტი უნდა იყოს, თუმცა ბოლო წლების წარუმატებლობებმა და მწვრთნელ იულიან ნაგელსმანის მუდმივმა ექსპერიმენტებმა გუნდის ირგვლივ გაურკვევლობა შექმნა.
იულიან ნაგელსმანი გუნდის „ტაქტიკური გონებაა“, თუმცა მისი მიდრეკილება შემადგენლობის მუდმივი ცვლილებებისადმი ხშირად აბნევს როგორც გულშემატკივრებს, ისე ფეხბურთელებს.
გერმანელები უპირატესობას ანიჭებენ 4-2-3-1 ფორმაციას. ნაკრების ძალა არის ფიზიკურად ძლიერი ნახევარდაცვა და ბურთის ფლობაზე დამყარებული ფეხბურთი, თუმცა გუნდს შეუძლია სიღრმიდან დაცვითი ფეხბურთის თამაშიც.
გერმანიის წარმატება მნიშვნელოვნად იქნება დამოკიდებული რამდენიმე საკვანძო მოთამაშის ფორმაზე:
მანუელ ნოიერი: მისი დაბრუნება ნაკრებში სარისკო იყო (ტრავმების და ასაკის გამო), თუმცა გამოცდილება გუნდისთვის ფასდაუდებელია.
ალექსანდარ პავლოვიჩი: ნახევარდაცვის ცენტრში ის გუნდის აღმოჩენად ითვლება. მისი სიმშვიდე და ფიზიკური მონაცემები გადამწყვეტი იქნება მატჩების გაკონტროლებისთვის.
ჯამალ მუსიალა და ფლორიან ვირცის დუეტი: ეს არის გერმანიის მთავარი შემოქმედებითი ძრავა. მათი შეთამაშება და ფორმაში ყოფნა განსაზღვრავს, რამდენად სახიფათო იქნება გერმანიის შეტევა.
კაი ჰავერცი: გერმანიას აკლია ტრადიციული ცხრიანი, თუმცა ჰავერცის უნივერსალურობა და მოძრაობა მეტოქის დაცვას მუდმივად ტონუსში ამყოფებს, რაც კარს უხსნის სხვა შემტევებს.
თუ დაცვის დუეტი (ტა-შლოტერბეკი) სტაბილურობას შეინარჩუნებს, ხოლო პავლოვიჩი ნახევარდაცვას გაამაგრებს, ექსპერტებისა და მაყურებლების მოსაზრებებით გერმანიას შეუძლია ნახევარფინალამდე მისვლა. გუნდს აქვს პოტენციალი, დაამარცხოს საფრანგეთიც კი, თუ ტაქტიკური დისციპლინა შენარჩუნდება.
უნდა ვახსენოთ ისიც, რომ ნაგელსმანის ზედმეტმა ტაქტიკურმა ფანტაზიებმა შესაძლოა ბალანსი დაარღვიოს. ასევე, ნოიერის ტრავმიანობამ და ჰავერცის არასტაბილურობამ (გოლების გატანის კუთხით) სავარაუდოა რომ ნაადრევი გავარდნაც გამოიწვიოს.
გერმანელი გულშემატკივრებისთვის მთავარი მოლოდინი შედეგის გარდა არის საბრძოლო სულისკვეთება. ნაკრები, რომელიც კარგავს კავშირს გულშემატკივართან, როგორც ეს წინა წლებში მოხდა, ახლა ცდილობს დაიბრუნოს „Die Nationalmannschaft“-ის იმიჯი - გუნდი, რომელიც მებრძოლი და ემოციურია.
