ესპანეთი, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში სანაკრებო ფეხბურთში წარუმატებელი და უიღბლო ნაკრები იყო, ახლა საერთაშორისო ასპარეზზე მთავარი ტრიუმფატორია მას შემდეგ, რაც ევროპის ჩემპიონატის მოგებას მსოფლიო ჩემპიონატზე წარმატებაც შემატა.
ეს სიტყვები უცვლელად შეგვიძლია ვთქვათ, როგორც ახლახანს დასრულებული მუნდიალის ჩემპიონზე, ისე 2010 წლის მუნდიალის გამარჯვებულზე.
ერთ დროს უძლიერეს და ახლა უკვე დაუძლურებულ ნაკრებებზე, ისეთები როგორებიც ბოლო ხანს იტალია, გერმანია და ბრაზილია არიან, როგორც წესი ისმება კითხვა - რა მოხდა არასწორი ამ გუნდების თავს? ფურია როხას ორივე ეპოქალური დროება კი პასუხს პირიქით დასმულ კითხვაზე ითხოვს - რა და როგორ წაუვიდათ ესპანელებს ასე სწორად?
2010 წლის მუნდიალზე ესპანეთმა შვეიცარიასთან პირველი მატჩი წააგო და ისტორიაში პირველი მსოფლიო ჩემპიონი გახდა, რომელმაც ტურნირი მარცხით დაიწყო და სანამ ფურია როხა გათამაშების ერთ-ერთ საუკეთესო გუნდს, იოახიმ ლიოვის გაწვრთნილ გერმანიის ნაკრებს ნახევარფინალში დაამარცხებდა, გუნდის ირგვლივ უამრავი კამათი იბადებოდა…
ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, რომ კრიტიკოსებსა და სკეპტიკოსებს იმის აღიარებისთვის, რომ ესპანეთი რეალურად ჩემპიონატის საუკეთესო გუნდი იყო, საკმაოდ უჭირდათ, ნახევარფინალში ტურნირის ყველაზე შემტევი და შედეგიანი გუნდის, გერმანიის დამარცხებამ და ფინალში გასვლამ კი ბევრ კითხვას ავტომატურად გასცა პასუხი. გეცნოთ სიტუაცია? თანაც საკმაოდ? გერმანია საფრანგეთით შეცვალეთ და 16 წლის წინანდელი ერთი-ერთში მეორდება წლევანდელ მსოფლიო ჩემპიონზე, მის დაცვის ხარისხსა და ნახევარდაცვის სიმყარეზე, ამავდროულად, ტექნიკასა და ფანტაზიაზე.
მთავარი, რაც ლუის დე ლა ფუენტეს დამოძღვრილმა ესპანეთის ნაკრებმა წინა მსოფლიო ჩემპიონობიდან გააუმჯობესა, გოლების რაოდენობაა. მოგეხსენებათ, ვისენტე დელ ბოსკეს ტრიუმფატორმა კრებულმა სამხრეთ აფრიკაში სულ 8 გოლი გაიტანა, პლეი-ოფის ოთხივე მატჩი კი ერთნაირი ანგარიშით 1:0 მოიგო. წელს მართალია, მუნდიალს ერთი საპლეი-ოფო მატჩი დაემატა, თუმცა ამერიკის კონტინენტზე გატანილი 14 გოლი აშკარად უკეთესი შედეგია.
კიდევ ერთი ნიუანსი, რითაც პარალელი შეივლება გაივლოს ესპანელთა ორ მსოფლიო ჩემპიონ გუნდზე, თავდამსხმელი გვარად ტორესია. ელ ნინიოდ წოდებულმა ფერნანდომ ბევრი მცდელობის მიუხედავად, უგოლოდ დაასრულა 2010 წლის ჩემპიონატი, იგივეს იმეორებდა წელს მისი მოგვარე ფერანი, რომელმაც ფინალურ მატჩამდე მიზანი ვერაფრით გაისწორა, მაგრამ გაიტანა იქ, სადაც ყველაზე მეტად იყო საჭირო...
2010 წლის გათამაშებაში ჩემპიონობამდე მისასვლელი გზა შედარებით თავისუფალი იყოვო, ხშირად იხსენებენ ფურია როხასადმი არაკეთილგანწყობილად მოსაუბრენი, არადა კარგად გამოჩნდა იმ ტურნირზე არგენტინის, ბრაზილიის, ინგლისისა თუ იტალიის შესაძლებლობები, გერმანიისა და ნიდერლანდების სახით კი მართლაც ღირსეული მეტოქეები ჰყავდა ესპანეთს. როდესაც ესპანელებმა ბარსელონას კაპიტნის, კარლეს პუიოლის თავური გოლით დაამარცხეს ბუნდესნაკრები, ყოველგვარი ეჭვი მართლაც საბოლოოდ გაიფანტა. პრესტიჟული სპორტული გამოცემა AS-ის განცხადებით, ალბათ ასე თამაშობდნენ ფეხბურთს სამოთხეში…
საკუთარი საფეხბურთო სტილისადმი ესპანელთა ერთგულებამ ზედმიწევნით სწორად იმუშავა, მაშინაც და ახლაც. შესაძლოა, ეს ისეთი თვალისმომჭრელი და სანახაობრივი არ ყოფილა, როგორსაც ბევრი ელოდა, მაგრამ ორივე შემთხვევაში შედეგი გამოიღო. მათი ბურთის ფლობა დაფასდა არა მხოლოდ როგორც გოლების გატანის საშუალება, არამედ, რაც მთავარია, თამაშზე მუდმივი კონტროლის გზა. არავინ ინარჩუნებს ბურთს ისე, როგორც ესპანეთი. დიახ, მსოფლიო ჩემპიონატის არცერთ სხვა გუნდს არ შეუქმნია იმდენი პასი და არ ჰქონია ბურთის ასეთი დიდი კონტროლი, რამაც უშანსოდ გააუვნებელყო მაშინდელი გერმანია და ახლანდელი საფრანგეთი.
ასე მოიპოვა ორივეჯერ მსოფლიო დიდება ესპანეთის სამეფომ, საფეხბურთო თუ არასაფეხბურთო კუთხით პლანეტაზე უდიდესი გავლენის მქონე ქვეყანამ. სათაურად გამოტანილი ფრთიანი ფრაზაც, ორიგინალში წარმოთქმული ("El imperio donde nunca e pone el so") კარლოს V-ის დროინდელ ესპანეთის იმპერიაზე, რომელიც თითქმის ოთხი საუკუნის განვალობაში ფლობდა დედამიწის მრავალ კუთხეში ვრცელ ტერიტერიებს, თამამად შეგვიძლია მივაწეროთ ესპანეთის ნაკრებს, ამ მართლაც წითელ მრისხანებას, რომელიც სულ მცირე ოთხი წლით იქნება მსოფლიო ფეხბურთის ტახტზე, შემდეგ კი ევროპის პირველობასა და საკუთარ სამშობლოში გასამართ მუნდიალზე ეცდება იმ ოქროს ხანის გაგრძელებას, რასაც მისთვის ჩვეული, დიდ ტურნირებზე ზედიზედ გამარჯვებები ჰქვია.
