მაიკლ კერიკმა მანჩესტერ იუნაიტედში მუშაობის მოკლე პერიოდში დაამტკიცა, რომ ის გუნდისთვის ბუნებრივი ლიდერია.
მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად მისი დანიშვნა დროებით გადაწყვეტილებად აღიქმებოდა, წარმატებულმა სვლამ და ისეთ გრანდებთან გამარჯვებებმა, როგორიცაა ლივერპული, სიტი, არსენალი და ჩელსი, ის შემდეგ სეზონში გუნდის მწვრთნელობის მთავარ კანდიდატად აქცია.
კერიკი თავად აღიარებს, რომ ამ პოზიციაზე თავს კომფორტულად გრძნობს და კლუბის შიდა გარემოს კარგად იცნობს. მან შეძლო იმ ფეხბურთელების პოტენციალის უკეთ ათვისება, რომლებსაც რუბენ ამორიმი ვერ იყენებდა, და დაუბრუნა გუნდს ტრადიციული სათამაშო სტილი ოთხი მცველითა და აქტიური ფლანგური შეტევებით.
კერიკის ხელში იუნაიტედი მეშვიდე ადგილიდან მესამეზე ავიდა და პრაქტიკულად გაინაღდა ადგილი ჩემპიონთა ლიგაზე, რაც კლუბისთვის ფინანსურადაც ძალიან მომგებიანია. ფეხბურთელებისა და გულშემატკივრების მხარდაჭერა, კლუბის აკადემიის მიმართ მისი ყურადღება და სტაბილური შედეგები მიუთითებს იმაზე, რომ კერიკის შეცვლა სხვა მწვრთნელით ამ ეტაპზე უფრო დიდ რისკს შეიცავს, ვიდრე მისი მუდმივ პოსტზე დატოვება. კლუბის ხელმძღვანელობისთვის ის იქცა „შინურ“ გადაწყვეტილებად, რომელმაც დანგრეული სეზონი გადაარჩინა.
