2026 წლის მსოფლიო ჩემპიონატი ჩრდილოეთ ამერიკაში უკვე დაიწყო და ინგლისის ეროვნული ნაკრები ტურნირს ერთ-ერთი მთავარი ფავორიტის სტატუსით ხვდება.
ტომას ტუხელის ხელმძღვანელობით, ინგლისი L ჯგუფში ხორვატიასთან (17 ივნისი, დალასი), განასთან (24 ივნისი, ბოსტონი) და პანამასთან (28 ივნისი, ნიუ-ჯერსი) ითამაშებს. გუნდს აქვს ყველაფერი, რაც ტიტულის მოსაპოვებლად არის საჭირო.
განვიხილოთ 4 მთავარი ფაქტორი, თუ რატომ შეიძლება 2026 წელი ინგლისისთვის საჩემპიონო აღმოჩნდეს.
1. ტომას ტუხელის ტაქტიკები და იდეალური საკვალიფიკაციო ეტაპი
გერმანელმა სპეციალისტმა ინგლისის ნაკრებში რადიკალური პოზიტიური ცვლილებები შეიტანა. 2025 წლის 1 იანვრიდან დაწყებულმა სამუშაომ დაუჯერებელი შედეგი გამოიღო, რაც სტატისტიკაშიც იდეალურად აისახება:
მსოფლიო ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ეტაპზე ინგლისმა 8-დან 8 თამაში მოიგო. უფრო მეტიც, ისინი გახდნენ პირველი ევროპული ნაკრები ისტორიაში, რომელმაც საკვალიფიკაციო ეტაპი ისე დაასრულა, რომ არცერთი გოლი არ გაუშვია.
ტუხელი არ ერიდება ექსპერიმენტებს და კონკრეტულ მეტოქეზე მორგებულ თამაშს. 10 ივნისს კოსტა-რიკასთან ბოლო ამხანაგურ მატჩში (3:0) მან ჯუდ ბელინგემი ცრუ ცხრიანის პოზიციაზე გამოსცადა, რაც შეტევაში სივრცეების ათვისების სრულიად ახალ პერსპექტივას ქმნის.
მწვრთნელის მიდგომები იმდენად დამაჯერებელია, რომ ინგლისის ფეხბურთის ასოციაციამ ტურნირის დაწყებამდე მას კონტრაქტი 2028 წლის ევროპის ჩემპიონატის ჩათვლით გაუხანგრძლივა.
2. გამოცდილებისა და ახალი თაობის იდეალური ბალანსი
სანაკრებო დონეზე დიდ ტურნირებს იგებს გამოცდილება, მაგრამ ენერგიის გარეშე ფონს გასვლა შეუძლებელია. 2026 წლის 26-კაციან განაცხადში ეს ბალანსი ზუსტად არის დაცული:
ჰარი კეინი ინგლისის ნაკრებს კაპიტნის სამკლაურით ზედიზედ მესამე მსოფლიო ჩემპიონატზე გაუძღვება, ჯორდან ჰენდერსონისთვის კი ეს მე-4 მუნდიალია, რითაც ის სერ ბობი ჩარლტონის ისტორიულ მაჩვენებელს გაუთანაბრდა.
ტუხელმა განაცხადში 9 ისეთი ფეხბურთელი შეიყვანა, ვისთვისაც ეს პირველი დიდი სანაკრებო ტურნირია. ახალგაზრდა ტალანტები, როგორებიც არიან კობი მეინუ და ნიკო ო'რაილი, გუნდს ცოცხალ დინამიკას სძენენ.
3. ელიტარული და სიღრმისეული ნახევარდაცვა
თანამედროვე ფეხბურთში თამაშის ბედი ცენტრში წყდება. ინგლისს ამ კომპონენტში მსოფლიოში ერთ-ერთი საუკეთესო რესურსი აქვს:
დეკლან რაისისა და კობი მეინუს ორმაგი საყრდენი (Double Pivot) გუნდს აძლევს საშუალებას, ტემპი დამაჯერებლად აკონტროლოს. მათთან ერთად მოედანზე არიან ისეთი კრეატიული მოთამაშეები, როგორებიც არიან მადრიდის რეალის ვარსკვლავი ჯუდ ბელინგემი, ებერეჩი ეზე და მორგან როჯერსი.
ჩრდილოეთ ამერიკის მაღალი ტენიანობისა და სიცხის პირობებში ენერგიის გადანაწილება კრიტიკულად მნიშვნელოვანია. ტუხელს შეუძლია ნახევარდაცვის ხაზი სრულად შეცვალოს ისე, რომ ინტენსივობა არ დავარდეს, რაც დაბალ ბლოკში მოთამაშე გუნდების წინააღმდეგ უდიდესი უპირატესობაა.
4. შემტევი ხაზის მრავალფეროვნება და სათამაშო ფორმა
მხოლოდ ერთი სტილის შემტევებზე დამოკიდებულება ხშირად პროგნოზირებადს ხდის თამაშს. ინგლისის შემტევი პოტენციალი კი უაღრესად მრავალფეროვანია:
ჰარი კეინის კლასს და სტაბილურობას ოლი უოტკინსისა და ივან ტოუნის განსხვავებული სათამაშო პროფილები ემატება. თუ გუნდს საჯარიმოში აგრესია და მეორე სართულზე ბრძოლა დასჭირდება, ალ-აჰლის ფორვარდი ივან ტოუნი, რომელმაც ახალ ზელანდიასთან შესანიშნავად ითამაშა, იდეალური ვარიანტია.
ბუკაიო საკას, ენტონი გორდონისა და მარკუს რაშფორდის სისწრაფეები უდიდეს იარაღს წარმოადგენს. მუნდიალის წინ კოსტა-რიკასთან მატჩში ნათლად გამოჩნდა სათადარიგო სკამის ძალა, როდესაც შეცვლაზე შემოსული მოთამაშეების (ბელინგემი, ეზე) კომბინაციას პენალტი მოჰყვა, რომელიც ენტონი გორდონმა გოლად აქცია.
რკინისებრი დაცვა (0 გაშვებული გოლი კვალიფიკაციაში), მსოფლიო დონის ტაქტიკოსი მწვრთნელი, შეუბრალებელი შეტევა და ღრმა სათადარიგო სკამი ინგლისის ნაკრებს 2026 წელს მსოფლიო ჩემპიონატის მოგების რეალურ შანსს აძლევს. თუ გუნდი ფსიქოლოგიურ წნეხს გაუძლებს, 1966 წლის შემდეგ მსოფლიო თასი შესაძლოა მართლაც სახლში დაბრუნდეს.
