მადრიდის რეალი და კატალონიის ბარსელონა ზაფხულის სატრანსფერო ფანჯარაზე აქტიურობენ, თუმცა საფეხბურთო ანალიტიკოსები მათ სტრატეგიას აკრიტიკებენ.
რეალმა კლუბის ისტორიაში სარეკორდო ტრანსფერი გააკეთა და ლაიფციგიდან 125 მილიონ ევროდ კოტ-დივუარელი გარემარბი, იან დიომანდე დაიმატა. მიუხედავად დიომანდეს უდიდესი ტალანტისა, მადრიდელებს ტონი კროოსის წასვლის შემდეგ მოედნის ცენტრში თამაშის ტემპის მაკონტროლებელი მოთამაშე სჭირდებოდათ. ედუარდო კამავინგა და ორელიენ ჩუამენი გუნდს ფიზიკურ ძალას მატებენ, თუმცა შემოქმედებითი პრობლემა რჩება. სანამ რეალი ვინგერის ტრანსფერზე იყო ფოკუსირებული, მანჩესტერ სიტიდან საყრდენი ნახევარმცველის, როდრის დამატების შანსი ხელიდან გაუშვა და ინიციატივა ბარსელონას დაუთმო.
თავის მხრივ, ბარსელონას სატრანსფერო პრიორიტეტებიც კითხვებს აჩენს. კატალონიური კლუბი სწორედ როდრის გადმობირებაზეა კონცენტრირებული, რაშიც 60-70 მილიონი ევროს გადახდას გეგმავს. მიუხედავად იმისა, რომ ესპანელი თავის პოზიციაზე საუკეთესოა, გუნდს სულ სხვა ზონაში აქვს კრიზისი. რობერტ ლევანდოვსკისა და ფერან ტორესის წასვლის შემდეგ, ბარსელონა გამოკვეთილი ცენტრალური თავდამსხმელის გარეშე დარჩა, თუმცა კლუბის ხელმძღვანელობა შემტევის ძიების ნაცვლად, მთელ რესურსს ნახევარდაცვის გაძლიერებაზე ხარჯავს.
ესპანური გრანდების სატრანსფერო პოლიტიკა ერთმანეთს სარკისებურად ჰგავს, ორივე კლუბი უმაღლესი დონის ვარსკვლავებს იმატებს, თუმცა რეალურ საჭიროებებს უგულებელყოფს. რეალმა უმაღლესი კლასის შემტევი აირჩია, მაშინ როცა ცენტრში შემოქმედებითი მოთამაშე აკლია, ბარსელონა კი საუკეთესო ნახევარმცველს იმატებს იმ ფონზე, როცა გოლების გამტანი ფორვარდი აღარ ჰყავს.
მიუხედავად იმისა, რომ ინდივიდუალურად ორივე ტრანსფერმა შეიძლება გაამართლოს, სწორი სატრანსფერო გეგმა არა მხოლოდ მოთამაშის ხარისხით, არამედ გუნდის საჭიროებებთან მისი თავსებადობით ფასდება.
