ღმერთმა ნუ ქნას, მაგრამ წარმოვიდგინოთ, რომ ფეხბურთი არ არსებობს.
ტფუი, ტფუი, ტფუი! ხეზე სამჯერ დავაკაკუნოთ.
აი, ეგრე, რა, ვითომ არც არსებულა. ინგლისში გამოტოვეს ფეხბურთის შექმნის ეპიზოდები. მაგის მაგივრად წავიდნენ, რომელიმე პაბში ჩამოსხდნენ და შეუბერეს ლოთიანად. დილით თავი რომ უსკდებოდათ და გულები ყელში ჰქონდათ ამომჯდარი, პინტა ლუდი არჩიეს ფებურთის ასოციაციის დებულების ჩამოწერას. როგორც ერთ სევდიან ქართულ ფილმშია, ერთ პინტას მეორე მოჰყვა, მეორეს მეხუთე, მეათე, სისხლძარღვების გაფართოება, სისხლძარღვების შევიწროვება და ბოლოს- ფსიქიატრიული საავადმყოფო. ერთი სიტყვით, ეგეთი სახეობა არ არსებობს. ხელბურთი არის, ფრენბურთიც, მოტობურთიც, კალათბურთიც... მაგრამ ფეხბურთი არა. ავიღოთ მაკრატელი და დაუნანებლად ამოვჭრათ ფეხბურთი ისტორიიდან. მერე დავსხდეთ და ვიფიქროთ, რას გააკეთებდნენ დიდი ფეხბურთელები, ფეხბურთი რომ არ არსებობდეს. რა ბედს ეწეოდნენ, რას მოჰკიდებდნენ ხელს, რას მიუძღვნიდნენ თავს, რა მოხელე-ჩიქვანები გამოვიდოდნენ, სად ამოხეთქავდა მათი ნიჭი და ტალანტი.
პელე იქნებოდა ბიზნესმენი. ოღონდ ისეთი ბიზნესმენი, ტელევიზორში გამოჩენაც რო უყვარს და კამერას ეკეკლუცება. აი, ტრამპი როგორიც იყო. ფულის შოვნას დაიწყებდა შორეულ ბავშვობაში ძმაბიჭებთან ერთად, მშობლიურ ქალაქ ტრეს-კორასოინსში ალკოჰოლის კონტრაბანდით და ადგილობრივ ბარებთან გარიგებით. მერე მაგისი ბიზნესის მთავარი მიმართულება იქნებოდა ამაზონის ხე-ტყე. მოგვიანებით შექმნიდა დიდ ნიზნეს იმპერიას და საკუთარ ცხოვრებაზე მოჰყვებოდა ხოლმე ინტერვიუებში, რომელსაც დაადებდნენ სევდიან მუსიკას და სამოტივაციო ქოუჩები აჩვენებდნენ ტრენინგებზე.
მარადონა იქნებოდა მოცეკვავე. მამას ენდომებოდა, რომ საექიმოზე ჩაებარებინა, ამიტომაც თინეიჯერობისას მოიგდებდა ჩანთას, გაიპარებოდა სახლიდან და საკუთარი ოცნების ასახდენად -დიდ სცენაზე გამოსასვლელად, ფეხით დააწვებოდა ლანუსიდან ბუენოს-აირესამდე. გზად სატვირთო გაუჩერებდა და წაიყვანდა. ამ სატვირთოს მძღოლს მერე იპოვიდა, როცა დიდი კაცი გახდებოდა და მადლიერების ნიშნად ახალ სატვირთოს აჩუქებდა. რა თქმა უნდა მსოფლიო დონის ვარსკვლავი გახდებოდა. დასთან ერთად დაიპყრობდა უდიდეს სცენებს და ბოლოს დააარსებოდა საკუთარ აკადემიას „მარადონები“. მოგვიანებით ამ აკადემიას არგენტინის ნაციონალური ბალეტის წოდება მიენიჭებოდა. უარს იტყოდა ინტერვიუებზე.
რონალდო (კიჭა) იქნებოდა მეღვინე. ბავშვობაში ოჯახური ქეიფის დროს მიეპარებოდა ჭიქას და პირველი ყლუპის შემდეგ მიხვდებოდა, რომ თავი ამ ჯადოსნურ სითხეს უნდა მიუძღვნას. სპეციალურად ამისთვის გადასახლდებოდა ბრაზილიას იმ მიწაზე, სადაც კლიმატი შედარებით რბილია, არგენტინისა და ურუგვაის საზღვართან გრანდე დო სულ-ის შტატში და გააშენებდა ვაზს. თავდაპირველად „იზაბელას“ კულტივაციას გადაწყვეტდა და კრახს განიცდიდა, მაგრამ შემდეგ, სიზმრად ნახავდა, რომ საქართველოდან უნდა ჩაეტანა „ციცქა“. სწორედ აქედან დაიწყებოდა მისი აღმასვლა.
პორტუგალიელი რონალდო იქნებოდა ილონ მასკი. ანუ, წარმოვიდგინოთ, რომ ილონ მასკი არ დაიბადებოდა და სამაგიეროდ რონალდო იქნებოდა ილონ მასკი.
რონალდინიო, წყალი არ გაუვა, რომ მოჩხუბარი იქნებოდა. დაიწყებდა ბრაზილიური იატაკქვეშეთის ორთაბრძოლებიდან, სადაც დამსწრეები ფსონებს სრულიად გაუგებარი სისტემით დებენ - ხმაურობენ, ხელს იქნევენ, ვიღაც კაცი ჩამოივლის და აგროვებს. ოღონდ როგორ იმახსოვრებს ვინ რამდენი დადო, კაცმა არ იცის, მაგრამ ესენი ენდობიან. მოკლედ, მაგ იატაკქვეშეთის შვიდგზის ჩემპიონი გახდებოდა. მისი სტილი იქნებოდა კაპოეირა და სწორედ რონალდინიოს მიხედვით შეიქმნებოდა ვირტუალური მებრძოლი Eddy ტეკენში, რომლის დახმარებითაც, ორი ღილაკის გამუდმებით დაჭერით სახეს გააძრობდით იოშიმიცუსაც და პაულსაც.
ზიდანი იქნებოდა მსახიობი. ანუ, ჩვეულებრივი მსახიობი კი არა, აი, დენიელ დეი ლიუისის კალიბრის. როლებს შეარჩევდა რუდუნებით და მხოლოდ იშვიათ შემთხვევებში დათანხმდებოდა შეთავაზებებს. სიმბოლურია, რომ დენიელ დეი ლიუისის მსგავსად, ისიც თავის პირველ ოსკარს მიიღებდა ფილმისთვის „ჩემი მარცხენა ფეხი“. ნამყოფი იქნებოდა საქართველოში, რომელიმე ცნობილი პოეტის ოჯახში და დალეული ექნებოდა ღვინო საგვარეულო თასიდან.
მესი იქნებოდა მწერალი. არგენტინულ ლიტერატურის ბობოლა წარმომადგენლებზე საუბრისას დიდ სახელ-გვარებს ისიც შეემატებოდა: „ბორხესის, კორტასარისა და მესის ქვეყანაში სირცხვილია თავს მწერალი უწოდო, მაგრამ...“ - იტყოდნენ სხვა მწერლები ინტერვიუში. მისი მაგნუმ ოპუსის („კიდევაც დაიზრდებიან“) ეკრანიზაციაში მთავარ როლს შეასრულებდა ჯეკ ნიკოლსონი, მაგრამ მესი იტყოდა, რომ ფილმი არ უნახავს და არც აპირებს. ნობელის პრემიას მიიღებდა „სიტყვის დამორჩილების საქმეში უმაღლესი ოსტატობისა და მარტოსული ადამიანის შინაგანი სამყაროს უზუსტესი აღწერისათვის“.
ღმერთო, რამდენი სისულელე დავწერე.
ბოდიშს მოგიხდით.
მე თვითონ გავალ.
კარგია, რომ ფეხბურთი არსებობს.
შევისვენებ და მერე გავაგრძელებ.
ან არ გავაგრძელებ. გააჩნია რა ხასიათზე ვიქნები.
