ფულით ტიტულს ვერ იყიდი - რატომ არის ინგლისის ნაკრების კრახი ლოგიკური

არგენტინასთან მარცხის შემდეგ ინგლისის ფეხბურთის ასოციაციამ (FA) ტრადიციულად მშრალი განცხადებით შემოიფარგლა და თომას ტუხელს სრული მხარდაჭერა გამოუცხადა.

ფედერაციას იმედი აქვს, რომ გერმანელი სპეციალისტი გუნდს ევრო 2028-ზე გამარჯვებამდე მიიყვანს. თუმცა, რეალობა ბევრად უფრო რთულია: არსებობს რეალური საფრთხე, რომ ტუხელმა ფეხბურთელების ნდობა დაკარგა. მას „ტაქტიკური გენიოსის“ და „გამარჯვებულის“ რეპუტაციით უხმეს, თუმცა გადამწყვეტ მომენტში მან ყველაზე პრიმიტიული და ჩაკეტილი ტაქტიკა აირჩია, რამაც ნაკრებს ფინალის საგზური დააკარგვინა.

ინგლისური ფეხბურთის მთავარი პრობლემა სწორედ პრემიერლიგისეულ მიდგომაშია - „თუ პრობლემა გაქვს, ფულით იყიდე გამოსავალი“. FA-მ ზუსტად ასე იმოქმედა, როცა ყველაზე ძვირადღირებული და ტიტულოვანი თავისუფალი მწვრთნელი დაიქირავა, ნაცვლად იმისა, რომ საკუთარი სათამაშო იდენტობა ჩამოეყალიბებინა. ტუხელი ბევრს საუბრობდა ინტენსიურ, „პრემიერლიგის სტილის“ ფეხბურთზე, მაგრამ რეალურად, ხორვატიასთან მატჩის 15 წუთის გარდა, ინგლისს სანახაობრივი თამაში ამ მუნდიალზე არ უჩვენებია.

ინგლისის უმდიდრესი საწვრთნელი სისტემა უამრავ ნიჭიერ ფეხბურთელს ზრდის, თუმცა ქვეყანა კვლავ ვერ აწარმოებს ცენტრალურ ნახევარმცველებს, რომელთაც თამაშის ტემპის კონტროლი შეუძლიათ. სწორედ ამიტომ, როგორც კი პირველ სერიოზულ მეტოქეს შეხვდნენ, ინგლისელებმა ბურთზე კონტროლი დაკარგეს და ისევ 1998, 2010 თუ 2016 წლების უიდეო ფეხბურთს დაუბრუნდნენ.

ფედერაციის კაცების ტრიუმფი

შეხედეთ მიმდინარე მუნდიალის ფინალისტებს - ესპანეთსა და არგენტინას. მათი მწვრთნელები, ლუის დე ლა ფუენტე და ლიონელ სკალონი, კლასიკური ფედერაციის კადრები არიან. მათ არ აქვთ მოგებული ჩემპიონთა ლიგა და FA მათ კანდიდატებად არც კი განიხილავდა, თუმცა მათ იდეალურად იციან საკუთარი საფეხბურთო კულტურა. დე ლა ფუენტემ ესპანელი ვარსკვლავების უმრავლესობა ბავშვობიდან გაზარდა.

ინგლისსაც ჰყავდა თავისი „დე ლა ფუენტე“ ლი კარსლის სახით, რომლის ხელშიც ნაკრები ბევრად უფრო საინტერესო ფეხბურთს თამაშობდა, ვიდრე ტუხელის ფორმაციის გუნდი. სანამ ასოციაცია ფულის ხარჯვაზე წინ ეროვნული გუნდის იდენტობასა და იდეას არ დააყენებს, ინგლისი კვლავ დარჩება ნაკრებად, რომელიც ყოველთვის ახლოსაა მიზანთან, თუმცა მთავარ ტიტულს მაინც სხვებს უთმობს.