ამბობენ, რომ ბერგამოს „ატალანტა“ ერთ-ერთია იმ იტალიურ კლუბთაგან, რომლის სახელისა და სიმბოლოს ისტორიაც ძველი გობელენის მსგავსად ფრთხილ შესწავლას მოითხოვს, რათა აღმოაჩინოთ, თუ რა იდგა გუნდის ლოგოსა და ფერების მიღმა - ამჟამინდელი გერბის შექმნის შთაგონება ხომ 2000 წელზე მეტი ხნის წინანდელს უკავშირდება.
ატალანტა ბერძნული მითოლოგიის ძლიერი, ათლეტური პერსონაჟი ქალია, რომელიც მეომარ არგონავტებთან ერთადაც იმყოფებოდა კოლხეთში. ატალანტამ ქალწულობის აღთქმა დადო და სირბილის შეჯიბრში იწვევდა ნებისმიერ მამაკაცს, ვისაც მასზე დაქორწინება სურდა - მარცხის შემთხვევაში იგი დანებდებოდა, გამარჯვების დროს კი მამაკაცებს კლავდა. ატალანტას ასევე მოუწია გამკლავება კენტავრებთან, რომლებიც ცდილობდნენ მისი ფიცის დარღვევას.
ატალანტა ერთი ნახვით შეუყვარდა ჰიპომენეს, ღვთაება პოსეიდონის შვილიშვილს, რომელმაც იცოდა, რომ ქალ ათლეტს ვერ დაჯაბნიდა, ამიტომაც დახმარება სთხოვა ქალღმერთ აფროდიტეს, რომლის ნაჩუქარმა სამმა ჯადოსნურმა ვაშლმა რბოლისას ყურადღება გაუფანტა ატალანტას და ამგვარად დამარცხებული, საბოლოოდ ჰიპომენეს მეუღლე გახდა.
მე-20 საუკუნის დასაწყისში, ქალაქ ბერგამოში არსებულ პაოლო სარპის სკოლა-ლიცეუმის (Liceo Classico Paolo Sarpi) კედლებში ბერძნული და ლათინური ენა, ანტიკური ფილოსოფია, მეცნიერება და ისტორია დღის წესრიგში იდგა. როგორც გაირკვა, ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი საკლასო დისკუსია სპორტდარბაზში გაიმართა, რადგან ბერგამოში სპორტული წრეების მდგომარეობით იმედგაცრუებულმა ზოგიერთმა შვეიცარიელმა სტუდენტმა გადაწყვიტა, ქალაქში საკუთარი კლუბის დაარსება. ძველი ბერძნული შესწავლის წინა პლანზე წამოწევის შემდეგ, მითიური ქალის, ატალანტას ფიგურა მათი სახელი გახდა.
1907 წელს, „ატალანტას“ დაარსებისას ბერძნული მითოლოგიის გმირი ჯერ არ იყო კლუბის ლოგოზე გამოსახული. La Dea, როგორც მას საფეხბურთო სამყაროში ცნობენ, ბერგამოელთა გერბზე მე-20 საუკუნის შუაში გამოჩნდა - ფეხშიშველი მორბენალი ქალის სახით.
მართალია, ქალაქ ბერგამოს დროშა ყვითელ-წითელ ფერებშია, მაგრამ შვეიცარიელმა სტუდენტებმა გუნდისთვის შავ-თეთრი ზოლიანი ფორმა აირჩიეს. ამის გამო იყო კლუბის თავდაპირველ ემბლემაზე შავ-თეთრი ჰორიზონტალური ზოლები. 1924 წელს კი კლუბ „ბერგამასკასთან“ შერწყმის შემდეგ, რომელიც ლურჯ-თეთრ ზოლიან ფორმას ატარებდა, „ატალანტამ“ ამჟამინდელი შავ-ლურჯი იდენტობა მიიღო.
სერია A-ში სტაბილურ გუნდად დამკვიდრების შემდეგ, 1963 წელს იტალიის თასზე გამარჯვებამ „ატალანტა“ ქვეყნის მასშტაბით გახადა პოპულარული. „სან სიროზე“ გამართულ კოპა იტალიას ფინალში „ტორინოს“ წინააღმდეგ ჰეთ-თრიქი ანჯელო დომენგინიმ შეასრულა და თუ არ ჩავთვლით „ატალანტას“ მიერ სამჯერ მოგებულ სერია B-ს, „ლა დეას“ პირველი მნიშვნელოვანი ტიტული მოუტანა.
ბერგამოელ ფორვარდს იმავე წელს „სკვადრა აძურაში“ უხმეს, რომლის რიგებში 1968 წელს ევროპის ჩემპიონი გახდა, 1970 წლის მუნდიალზე კი ვერცხლის მედალი ირგუნა.
ევროპის თასების მფლობელთა თასზე ხანმოკლე ასპარეზობამ (მარცხი პირველივე წრეში ლისაბონის „სპორტინგთან“) „ატალანტა“ კიდევ ერთხელ დაარწმუნა, ცვლილებები შეეტანა სიმბოლიკაში და მითიური მორბენალი ქალის ფიგურაც უფრო შესამჩნევი და მკაფიო გახადა.
მომდევნო დეკადებში „ატალანტა“ იტალიაში სუსტი კლუბის სახელით იყო ცნობილი. თავად განსაჯეთ, ბერგამოულ კლუბს არსებობის ისტორიაში 13-ჯერ მოუხდა სერია B-დან ელიტაში დაბრუნება, 1982 წელს კი სერია C-ს დაძლევაც მოუწია.
1980-იან წლებში „ლა დეას“ ლოგოზე ბერძენი ქალი გმირის თმაგაშლილი პროფილი გამოჩნდა, რომელიც დღემდე კლუბის საყოველთაოდ ცნობადი სიმბოლოა.
სხვათა შორის, 1987 წელს ბერგამოელებმა კიდევ ერთხელ გააღწიეს იტალიის თასის ფინალში, თუმცა ოტავიო ბიანკის დამოძღვრილ „ნაპოლისთან“ ვერაფერს გახდნენ: დიეგო მარადონამ და კომპანიამ „ატალანტა“ ორივე შეხვედრაში უშანსოდ დაამარცხეს (0:3, 0:1).
კოპა იტალიას ფინალისტობამ „ლა დეას“ კიდევ ერთხელ გაუღო ევროპის თასების მფლობელთა თასის გათამაშების კარი, რადგან „ნაპოლი“ სერია A-ს გამარჯვებულიც გახდა და პრესტიჟულ ჩემპიონთა თასზე ასპარეზობდა, თუმცა ბერგამასკებმა ნახევარფინალში ტურნირის მომავალი ტრიუმფატორის, ბელგიური „მეხელენის“ ბარიერი ვეღარ დაძლიეს...
მითიური ატალანტას ლეგენდარული სახელი და სიმბოლო ბებერ კონტინენტზე 2024 წელს კიდევ უფრო ცნობადი გახდა, როდესაც „ლა დეამ“ ჯან პიერო გასპერინის ხელმძღვანელობით UEFA-ს ევროპა ლიგა მოიგო.
„ატალანტას“ ლოგოს შექმნის ისტორია ათასობით წლის წინანდელ მითოლოგიას უკავშირდება, თუმცა იტალიის მასშტაბით ჯერ კიდევ მოკრძალებული კლუბის ამჟამინდელი იმიჯი და სიმბოლო უკვე საკმაოდ პოპულარულია, რაც კიდევ უფრო ცნობილს ხდის ლეგენდარულ ბერძენ ქალ ათლეტს, ვიდრე იგი ოდესმე იყო.
