2002 წელია.
მე-12 წელში ვარ გადამდგარი.
ცუდ მსოფლიო ჩემპიონატს ვუყურებ, მაგრამ ჯერ ვერ ვხვდები, რომ ცუდია.
ჩემიანებისთვის ყველაფერი კარგად მიდის.
მაშინ ჩემიანები გერმანელები არიან. როგორც მეზობლის კაცები ამბობენ - „ნემცები“.
როცა მსოფლიო თასზე შენი ქვეყანა ვერ ხვდება, იძულებული ხარ სხვა ნაკრები ამოირჩიო. ეგეთი ბედი გვერგო.
ალბათ ბრაზილიელი, არგენტინელი ან იტალიელი ბოლომდე ვერასოდეს მიხვდება, რატომ შეიძლება ქართველმა მისი ნაკრების დამარცხების გამო ცრემლები ღვაროს ან გამარჯვების შემთხვევაში დავლური დაუაროს.
მე გერმანია 1995 წელს ამოვირჩიე, როცა ჯერ ხუთი წლისაც არ ვიყავი და ეს არჩევანი ჯიბრით გავაკეთე. მამაჩემმა სტადიონზე ჩემი ძმა წაიყვანა, მე კი - არა. სულ არ ვიცოდი და სად იყო გერმანია. ვინ იყვნენ, რა ჯიშისა და რჯულის ხალხი იყო. გერმანია კი არა, საქართველოც არ ვიცოდი წესიერად.
იმ დღეს კლინსმანმა 2 გოლი გაგვიტანა. „ცუდიანებმა“ მოგვიგეს?“ - ვიკითხე.
მეწყინა.
გვიან გავიგე, რომ უბნიდან ყველა თამაშზე იყო ჩემ გარდა.
ამაზე გავმწარდი.
ახლა რომ ვუფიქრდები, სწორედ იმ დღემ განსაზღვრა, საქართველოს გარდა ვის ვუგულშემატკივრებდი და ახლაც, როცა გერმანია ჩემთვის მეორე ნაკრებია, სწორედ იმ საღამოს დალექილი ბოღმის ბრალი უნდა იყოს.
ჰოდა იმას ვამბობდი, რომ 2002 წელია და ცუდი მსოფლიო ჩემპიონატი მიდის.
გერმანელები ფინალში არიან და დიდწილად იმის გამო, რომ კარის დარაჯად ჰყავთ ოლივერ კანი - ჩემი კუმირი, ქოფაკი, ავი, უხასიათო და შარიანი კაცი.
… და მიუხედავად იმისა, რომ, როგორც იტყვიან, ოლიმ ნაკრები ფინალამდე ათრია, გერმანიამ ფინალი მისი შეცდომით წააგო.
მოზარდები სხვანაირად განიცდიან და სხვანაირად დარდობენ.
ეგ დარდი აგერ ორ ათწლეულზე მეტია მომყვება და ხანდახან ბავშვობაში მიღებული მუხლის ტრამვასავით გამწვავდება ხოლმე, როცა რაიმე ისეთს გადავაწყდები, რაც ძველ ტკივილებს გამიცოცხლებს.
ფეხბურთიც ხომ ჩვეულებრივი სპორტი და 22 ოფლიანი ადამიანის სირბილი იქნებოდა რომ არა ეგ ტკივილები და თანაგრძნობა, რომელიც მწვანე მინდორით არ იწყება და გასახდელის დერეფანთან არ მთავრდება. მოგყვება და მაგასთან ერთად ცხოვრობ.
ეგ კი არა, შენი საყვარელი ფეხბურთელის შეცდომას თითქოს თითებით გრძნობ და ხელიდან გავარდნილ ბურთს შენც დაგეშილი ძაღლივით მისდევ. ზოგჯერ სიზმარშიც. მაგრამ ვერ ეწევი.
გუშინდელი დღესავით მახსოვს:
ოთახში ბრაზილიის ნაკრების ქომაგების მოზღვავება იყო და ზეიმობდნენ.
სამფეხა სკამზე ვიჯექი და ცრემლებად ვიღვრებოდი.
ოლივერ კანი მინდორზე იჯდა და ძელს მიყუდებულს თითქოს მთელი მსოფლიოს დარდი ედგა თვალებში.
ეგ იყო კადრი.
მაგის მერეც ბევრი კადრი იყო სასიხარულოც და სატირალიც, მაგრამ ადამიანს სატირალები მეტად გამახსოვრდება.
აი, ჟუნინიო პერნამბუკანომ რომ მოუსავლეთიდან დაურტყა ჯარიმა, კომენტატორი რომ ამბობდა აქედან კანის კარში გოლის გატანა შეუძლებელიაო და ოლი ძელს შემოეხვია. მგონი მაგ დღის მერე წავიდა მაგის საქმე უკუღმა.
ინძაგიმ რო თაურებით გააწამა;
კარლოსმა რომ ხელქვეშ გაუძვრინა;
„ბაიერნიდან“ ლიონში გადასულმა ელბერმა რომ ბეკენბაუერს ნიძლავი მოუგო და ყოფილ გუნდს გაუტანა;
ტიმო ჰილდებრანდმა რომ მშრალად შენახული კარის რეკორდი მოუხსნა ბუნდესლიგაში;
ნაკრების ძირითადიდან რომ მოხსნეს და ლემანი დააყენეს.
... მაგრამ რა მახსოვს კიდევ იცით? მსოფლიოზე მესამე ადგილისთვის თამაშში კლინსმანმა რომ ისევ კანი დააყენა ძირითადში და კაპიტნის წოდებაშიც აღადგინა.
ეგ იყო კუდის მოქნევა. ეგ იყო ჯონი ქეშის მსგავსი შემობრუნება.
ამ კაცის შემართებაზე მინდოდა დამეწერა და სკოლის მოსწავლის თავისუფალი თემასავით ბლოგი გამომივიდა. აი, უცნაური სათაური რომ აქვს ხოლმე: „რას მიამბობს წვიმის წვეთი“ ან „გამხმარი ხე ჩემს ქუჩაზე“.
ალბათ იმიტომ, რომ საყვარელი ფეხბურთელის გამარჯვებებს გულით ატარებ და მარცხი ხერხემლით დაგაქვს.
დაწერა კიდევ იმიტომ გადავწყვიტე, რომ კანის მაისური შემხვდა მაღაზიაში მისი ხელმოწერით. არ ვიყიდე.
არაუშავს, კარგს მერე დავწერ. თვის ბოლოსკენ.
