"ბარსელონაში კარგი იყო, მაგრამ იქ აღარ დავბრუნდები", - პეპ გვარდიოლას ვრცელი ინტერვიუ

პეპ გვარდიოლას ვრცელი ინტერვიუ GQ España-სთან.

- ზოგმა მწვრთნელმა თითქმის სიკვდილამდე იმუშავა. თქვენ რა ასაკამდე ხედავთ საკუთარ თავს მწვრთნელად?

არ ვიცი. სიმართლე გითხრათ, არ ვიცი, მაგრამ არამგონია, მეც მათ შორის ვიყო. არ ვიცი სადამდე ვიმუშავებ, იმიტომ რომ შეიძლება დიდი შტაბი გყავდეს, რომელიც გარკვეულ საკითხებში გეხმარება.

დანამდვილებით ის ვიცი, რომ მან სიტის შემდეგ აუცილებლად გავჩერდები, ეს გადაწყვეტილი ამბავია. არ ვიცი, რამდენ ხანს გაგრძელდება ეს პაუზა - ერთი, ორი, ხუთი, ათი თუ თხუთმეტი წლით. თუმცა, მან სიტის შემდეგ გაჩერებას ვაპირებ, რადგან საკუთარ თავსა და სხეულზე უნდა ვკონცენტრირდე.

უბრალოდ მინდა გავჩერდე და ყველაფერს გავერიდო. როგორც ბაბუაჩემი ამბობდა: "საკუთარ თავს ისე უყურეთ, როგორც ძროხები უყურებენ მიმავალ მატარებელს. უნდა გაჩერდე და შეხედო, როგორ მიდის."

არ მიფიქრია, რომ მწვრთნელი გავხდებოდი, რომ გერმანიაში, ინგლისში ვიმუშავებდი, რომ ბარსელონაში ჯერ ვითამაშებდი და შემდეგ, გავწვრთნიდი.

ჩემი გეგმა ამ ეტაპზე მდგომარეობს იმაში, რომ სიტის შემდეგ გავჩერდე, ხოლო შემდეგ რა მოხდება - ვნახოთ."

- ახლახანს კრიშტიანუ რონალდუ გაზეთების სათაურებში მოხვდა, რომ მისი ბიოლოგიური ასაკი 28 წელია. რამდენია პეპ გვარდიოლას ბიოლოგიური ასაკი?

მე ახლა 75 წლის ვარ. განადგურებული ვარ, ყველაფერი მტკივა. მგონია, რომ ეგ იქნება ჩემი ბიოლოგიური ასაკი... შესაძლოა, ტესტი რომ გავიარო, აღმოჩნდეს, რომ უფრო ახალგაზრდაც ვარ.

იმედი მაქვს, გარკვეული პერიოდის შემდეგ იმაზე უკეთ ვიქნები, ვიდრე ახლა ვარ.

- ყველა ფეხბურთელი არის მშობლების განსახიერება და ისინი უფრო და უფრო მრავალნაციონალურები ხდებიან. ჩემი აზრით, მათთან საქმის დაჭერა - ერთ-ერთი ურთულესი საქმიანობაა. თითქოს შერწყმაა ფსიქოლოგის, ძმის და მამის საქმიანობის, ასეა?

კი, მაგრამ ამავდროულად ეს ძალიან სასარგებლოც არის. არის სასიამოვნო მომენტები, რადგან საქმე გაქვს ჯანმრთელ ადამიანებთან - ფეხბურთელებთან.

მეც ვიყავი ფეხბურთელი და ისინი ძალიან მიყვარს, მათ ბევრი რამ მომცეს. ბევრი კონფლიქტი მქონია ზოგთან, მაგრამ ვხვდები, რომ ეს იმის გამო ხდება, რომ ხალხში არის ადამიანობა, მიუხედავად ამისა, რომ დღეს ასე არ ჩანს.

და ასე ეს იმის გამო ჩანს, რაც უკრაინაში ან პალესტინაში ხდება, თითოეულ ჩვენგან ჰუმანურობა აკლია, იმიტომ რომ თითსაც კი არ ვატოკებთ იმ ტრაგედიის გამო, რომელიც ჩვენგან 3-4 საათის გზაზე ხდება იმ დროს, როცა ჩვენ ფეხბურთს ვთამაშობთ.

იმიტომ რომ ადრე, ბევრი წლის წინ, იყო პირველი და მეორე მსოფლიო ომი, მაგრამ ამის ჩვენება შეუძლებელი იყო, კარგად იმალებოდა. დღეს ყველაფერს პირდაპირ ეთერში ვხედავთ ტელევიზიაში, მაგრამ არაფერს ვაკეთებთ ამ პრობლემის გადასაჭრელად.

- ისურვებდით თუ არა ოდესმე ბარსელონაში დაბრუნებას, თუ ეს უკვე დასრულებული ეტაპია თქვენი კარიერის?

ყველაფერი სამუდამოდ დამთავრდა. დიდებული იყო, მაგრამ დამთავრდა.

- და პრეზიდენტობა?

აააარაააა! ამ საქმიანობისთვის არ გამოვდგები.

- პეპ გვარდიოლასთვის მესამე ადგილი ალბათ წარუმატებლობაა. აი ჩემი შემდეგი შეკითხვა: რას ნიშნავს თქვენთვის წარუმატებლობა?

მიხარია, რომ წარუმატებლობა ვიწვნიე, წარუმატებლობებიც მიყვარს. იმ საზოგადოებაში, სადაც ყველაფერი იდეალურად უნდა იყოს, საჭმელი კი ინსტაგრამზე უნდა დადო და წერო: "ო, როგორი გემრიელია, რა ბედნიერი ვარ." ჩვენ ყოველდღიურად უნდა ვამტკიცოთ, რომ ბედნიერები ვართ.

კი, გულდაწყვეტილი ვარ, როცა ვაგებ ან წარუმატებლობას განვიცდი. და რა? დაასახელეთ ის, ვისთვისაც ასე არ არის. მნიშვნელოვანია აკეთო შენი საქმე, ყოველდღიურად დაიხარჯო და ეს კარგად აკეთო, ამაზე უარს არ ვამბობ.

არც ისე კარგად წამივიდა საქმე, ჩვენი შედეგები იმაზე ცუდი აღმოჩნდა, ვიდრე ველოდი, მაგრამ კიდევ ვცდი. მომავალ სეზონში უკეთესები ვიქნებით, აზრიც ამაში დევს.

ჩვენს დროში ბევრი ამბობს, რომ იწვნიო წარუმატებლობა - ნიშნავს არ დანებდე და ცდა გააგრძელო. თქვენთვის რა არის წარუმატებლობა?

მაშინაც კი როცა ვიგებდი, არ ვგრძნობდი, რომ განსაკუთრებულები ვართ. ხოლო ახლა, როცა ვერაფერი მოვიგეთ, არც წარუმატებელი მგონია ჩემი თავი. ცდილობთ გამამტყუნოთ?

- არა, მე არ (იცინის)

არა, არა, არა, არა, არ ვამბობ, რომ თქვენ (იცინის)... თქვენ ეს სწორი გგონიათ? თუ გსურთ რომ თქვენი იმედგაცრუება სხვას გადააბრალოთ და თავს ამის გამო უფრო მშვიდად გრძნობთ, რომ ვიღაცას უფრო ცუდად წაუვიდა საქმე, ეს თქვენი პრობლემაა.

ყველაფერი კარგად არის, პრობლემა არაა. ჩემი საქმიანობა საჯაროა და ერთადერთი, რაც უნდა გავაკეთო - მივიღო ეს ასპექტი. ახლა მინდა, რომ ჩემი მალთაშუა თიაქარი მიმკურნალონ. ეს მართლა ძალიან მინდა. გამარჯვება თუ მარცხი... რა მნიშვნელობა აქვს?

- ბევრი ადამიანი ელოდა თქვენს ჩავარდნას, რადგან აქამდე არასდროს გქონდათ ცუდი სეზონი

არა, ისე არც ეს სეზონია ცუდი. პრემიერ ლიგაში, როცა საქმე ძალიან ცუდად მიგდის, მაშინ ასრულებ მე-12 ან მე-13 ადგილზე...

ხალხი ელოდა ჩემს ჩავარდნას? კი, აბსოლუტურად. მე ეს მიხარია კიდეც – ეს ენერგიას მაძლევს. კონკურენციის დროს ასეთი ადამიანები საჭიროა. ზუსტად ისინი ამბობდნენ: „გერმანიაში არაფერი გამოუვა, ბარსელონაში იმიტომ იგებდა, რომ იქაურებს იცნობდა“. შემდეგ ამბობდნენ: „ინგლეთში ნახავთ, სულ სხვა ფეხბურთია“...

გესმით, სპორტს ერთი განსაკუთრებულობა აქვს – შეუძლებელია, ყოველთვის ყველა ტურნირი მოიგო. იცით რატომ? იმიტომ, რომ ეს უბრალოდ შეუძლებელია. ხანდახან აგებ – ეს არის სპორტის ნაწილი.

მაიკლ ჯორდანი უდიდესი იყო. მან 15 წლის კარიერაში 6-ჯერ მოიგო ჩემპიონობა, მაგრამ დამარცხება უფრო ხშირად მოუხდა, ვიდრე მოგება. ტაიგერ ვუდსი უდიდესი იყო. 14 „დიდი სლემის“ ტურნირი მოიგო, მაგრამ იცით, რამდენში მიუღია მონაწილეობა? ასზე მეტში. მასაც უფრო მეტი წაგება აქვს, ვიდრე მოგება.

სპორტში უფრო მეტჯერ აგებ, ვიდრე იგებ. მე 16 ჩემპიონატში ვმონაწილეობდი და 13 მოვიგე. ჰოდა, კი, რამდენიმე წავაგე. მაგრამ ეს ცუდი შედეგი ნამდვილად არ არის.

და კიდევ ერთი – სპორტის ნაწილი ისიც არის, რომ უნდა აღიარო: სხვებიც ძლიერები არიან, სხვებიც კარგად ემზადებიან და მათაც ჰყავთ ისეთი ადამიანები, ვისაც წარმატების მიღწევა შეუძლია.

ამ სეზონში დანებებას არ ვაპირებდით. ძალიან ცუდად ვიყავით, ძალიან ცუდად, მაგრამ ვიბრძოლეთ, ვიბრძოლეთ... და საბოლოოდ მესამე ადგილი დავიკავეთ – და გარწმუნებთ, პრემიერ ლიგაში ეს მაინც ძალიან კარგ შედეგად ითვლება."

- რამდენ წელს გართმევთ ერთი სეზონი ისეთ კლუბში, როგორიც მანჩესტერ სიტია?

საკმაოდ ბევრს. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ყველაფერი კარგად არ მიდის. თუ საქმე არასწორად მიდის, ღამეები უფრო მძიმე ხდება, ისევე, როგორც დღეები.

მწვრთნელის სამუშაო – და ეს მხოლოდ მე კი არა, ყველა ჩემს კოლეგას ეხება  – ეს არის 24 საათი, კვირაში 7 დღე. თუ ამისთვის მზად არ ხარ, ვერ გაუძლებ. ძალიან დიდი წნეხია და აუცილებლად გჭირდება ადამიანები, რომლებიც დაგეხმარებიან, სიტუაციას სხვანაირად შეხედო. უნდა ეცადო სტაბილურობას მიაღწიო მაშინ, როცა გუნდს ბევრი აღმავლობა და ჩავარდნა აქვს და ამ დროს მთავარი პასუხისმგებელი შენ ხარ...

ერთმა ჩემმა მეგობარმა, ვფიქრობ, ერთ დროს ძალიან კარგად დამახასიათა, როცა მითხრა, რომ ჩემს პიროვნებაში სამი მდგომარეობაა: ეიფორია, დეპრესია და თითქოს გამორთული, დაცლილი მდგომარეობა. აი, ჩემი სამი ფაზა. ამიტომ მთავარი მიზანია, რომ შეძლო და მოძებნო ბალანსი ამ სამ მდგომარეობას შორის.

- მართალია, რომ მწვრთნელის პროფესია ძალიან გითრევს, მაგრამ ვინც შენთან მუშაობდა, ყველა თანხმდება, რომ შენ დიდი შრომისმოყვარე ხარ, რომ არ ჩერდები და შენთან ფეხბურთი 24 საათი გრძელდება…

არა, მეც ვჩერდები. მცირე პაუზების გაკეთება ვისწავლე. საქმე იმაშია, რომ ბევრი ადამიანის გამო გაწვება პასუხისმგებლობა, რომლებიც გენდობიან და გიყვარებენ: მოთამაშეები, პრეზიდენტი, სპორტული დირექტორი... ყოველთვის გრძნობ, რომ შეიძლება იმედები გაუცრუო.

არ ვიცი, ეს დანაშაულის გრძნობა კულტურიდან მოდის თუ რელიგიიდან. არ ვიცი, დღევანდელი თაობა რამდენად დადის ეკლესიაში, მაგრამ ჩემს დროს ეს ჩვენი აღზრდის მნიშვნელოვანი ნაწილი იყო. და ეს გრძნობა – რომ პასუხისმგებელი ხარ კეთილ და ცუდ ქმედებებზე – ძალიან ღრმად მაქვს გამჯდარი. ამიტომ, როცა ვგრძნობ, რომ შეიძლება ვინმეს იმედები გავიცრუო...

წარმატება ციდან არ ვარდება. კარგად მუშაობის უნარი უფასოდ არ მოდის. საათობით უნდა იმუშაო. სხვა საიდუმლო არ არსებობს. მუდამ არის საქმე, რაშიც დრო უნდა ჩადო. მაგრამ დროთა განმავლობაში ასევე ვისწავლე დისტანცირება და მივხვდი, რომ ხანდახან მუშაობაში გაკეთებული პაუზები უფრო მეტ წარმატებას გეხმარება შემდეგ.

- კი, მაგრამ ზოგადად მსოფლიოში ცოტა პროფესიაა ისეთი, სადაც ვინმეს უხარია, როცა შენ ცუდად გამოგდის, ან სხვას არ გამოსდის.

წარმოიდგინე, ამ სეზონში ოთხი-ხუთი თვე ყველა გასვლით სტადიონზე 60 ათასი ადამიანი მღეროდა: „დილას გაგაგდებენ! არ არსებობს სხვა პროფესია – არქიტექტორი, მასწავლებელი, ექიმი, ჟურნალისტი – სადაც 60 ათასი კაცი გისურვებს, რომ სამსახური დაკარგო. უნდათ, რომ უმუშევარი დარჩე. მაგრამ ჩვენი პროფესია იმდენად კარგად ანაზღაურდება, იმდენად დიდ ფულს გვიხდიან, რომ ამას უნდა შევეგუოთ. თუ არ გინდა – სხვა საქმეს უნდა მიხედო.

მყავს ერთი მწერალი მეგობარი, რომელიც სულ მეუბნება: „როგორ მინდა, რომ ჩემს წიგნებსაც ასე აკრიტიკებდნენ, ანადგურებდნენ, როგორც თქვენ გექცევიან, როცა მარცხდებით – ეს იმას ნიშნავს, რომ ძალიან ბევრი ადამიანი კითხულობს ჩემს წიგნებს.“ და ეს მართალია. რამდენი მხატვარია, ვისაც უნდა, რომ მათი ნამუშევარი მილიონებმა იხილონ, ისე, როგორც ჩვენსას უყურებენ?

- როგორ ფიქრობ, ასეთი კლინიკები შენს დროს რომ არსებულიყო, შეძლებდით ფეხბურთელის კარიერის გახანგრძლივებას?

ჩემი კარიერა მაშინ დასრულდა, როცა თავში ვთქვი – საკმარისია. შემეძლო გამეგრძელებინა, მაგრამ თავში ვიგრძენი: დავიღალე, აღარ შემიძლია. მგონია, რომ ზუსტად იმ მომენტში გავჩერდი, როცა საჭირო იყო. იგივე მოხდა, როცა ბარსელონაში მწვრთნელად ვმუშაობდი – დადგა დრო, როცა ვთქვი: საკმარისია. დროა, სხვა გამოწვევას შევეჭიდო.
როცა ზედმეტად ცდილობ ძალით გაგრძელებას, არაფერი გამოდის. ეს უფრო ჩემი თავით იყო განპირობებული და არა კუნთებით, მუხლებით ან ფეხებით.

- როგორც თქვი, მთავარი თავია.

მთავარი არა, ერთადერთი.

- როდესაც ვსაუბრობთ ახალგაზრდა ფეხბურთელებზე, რომლებიც კარიერის დასაწყისშივე დიდ ზეწოლას გრძნობენ – ახლა ვხედავთ ლამინ იამალის აღმავლობას, რომელსაც ხშირად მესის ადარებენ. თქვენ მესის გუნდში გყავდათ და ლამინს გარედან აკვირდებით. ფიქრობთ, სამართლიანია ეს შედარება?

ვფიქრობ, ლამინ იამალს უნდა მივცეთ საშუალება, რომ საკუთარი კარიერა განავითაროს. როცა თხუთმეტ წელიწადს ითამაშებს, მაშინ გადავწყვიტოთ უკეთესია თუ უარესი. მივცეთ განვითარებისა და ჩამოყალიბების დრო.

ის ფაქტი, რომ მას მესის ადარებენ, უკვე ბევრს ნიშნავს. ეს იგივეა, რაც მხატვარს თუ ვან გოგს შეადარებ – იტყვი, „ვააუუ, ცუდი არ არის“ – ეს უკვე ნიშანია, რომ ნიჭიერია. შედარება თავისთავად ნიშნავს, რომ კარგი მოთამაშეა. მაგრამ დრო უნდა მივცეთ. მერე ვნახოთ.

- მაგრამ როცა თამაშს უყურებთ, სტილით... როგორ ფიქრობთ?

ძალიან კარგია, კი, ასე ჩანს.

- მაგრამ?

მესი სხვა დონეა. ერთი წელიწადში 90 გოლი, 15 წლის განმავლობაში შეუჩერებლად, ტრავმის გარეშე... ეს ძალიან დიდი რამ არის. ამიტომ მივცეთ ლამინს დრო და საშუალება.