მსოფლიო ფეხბურთის ისტორიაში ერთი უცნაური და უცვლელი კანონზომიერება არსებობს, რომელიც თითქმის საუკუნოვანი არსებობის მანძილზე ვერავინ ვერ დაარღვია - არცერთ უცხოელ მწვრთნელს არასდროს არ მოუგია მსოფლიო ჩემპიონატი.
ყველა ნაკრები, რომელმაც 1930 წლიდან დღემდე მუნდიალის ოქროს მედლები მოიპოვა, მოედანზე ყოველთვის თანამემამულე სპეციალისტს გამოჰყავდა.
ლეგენდარული ვიტორიო პოცოდან (იტალია) და მარიო ზაგალოდან (ბრაზილია) დაწყებული, დიდიე დეშამითა (საფრანგეთი) და ლიონელ სკალონით (არგენტინა) დამთავრებული, ტრიუმფატორი ყოველთვის ადგილობრივი მწვრთნელი იყო.
მიუხედავად იმისა, რომ თანამედროვე ფეხბურთში ტოპ-მწვრთნელების სხვა ქვეყნის ნაკრებებში მიწვევა ჩვეულებრივი პრაქტიკაა, მსოფლიო ჩემპიონატის თასი უცხოელი ტაქტიკოსებისთვის დღემდე აუღებელ ციხესიმაგრედ რჩება.
ექსპერტები ამას ხშირად ეროვნული მენტალიტეტის, კულტურული კოდისა და იმ განსაკუთრებული ემოციური კავშირის ფაქტორით ხსნიან, რომელიც მხოლოდ თანამემამულე მწვრთნელსა და ფეხბურთელებს შორის შეიძლება არსებობდეს.
