ალექსანდრე თოფურიას მარცხის შემდეგ ილია თოფურიამ სოციალურ ქსელში პირველი პოსტი გამოაქვეყნა.
„როგორც ყოველთვის ვამბობ, დიდება და ტკივილი ხელიხელჩაკიდებულები დადიან.
ბრძოლის პირველივე წუთებში ჩემმა ძმამ მარცხენა მხარი ამოიგდო, რამაც ორთაბრძოლის მიმდინარეობა მთლიანად შეცვალა. ბევრს აინტერესებდა, რატომ არ ასრულებდა კომბინაციებს, რატომ არ ცდილობდა მეტოქის პარტერში გადაყვანას ან რატომ არ ეჭირა ხელები თავდაცვით პოზიციაში. სიმართლე ისაა, რომ ჩვენ ვერ ვიხილეთ ის ალექსი, რომელსაც ყველა ვიცნობთ.
მიუხედავად იმისა, რომ ამოვარდნილი მხრით იბრძოდა და იძულებული გახდა, თავდაპირველ საბრძოლო გეგმაზე უარი ეთქვა, მან მაინც შეძლო ბრძოლის ბოლომდე მიყვანა და მხოლოდ მსაჯთა გაყოფილი გადაწყვეტილებით დამარცხდა. მხოლოდ ეს ფაქტიც კი ბევრ რამეს ამბობს მის მებრძოლ სულზე.
მისი მეტოქის მიმართ მხოლოდ პატივისცემა მაქვს, თუმცა არ შემიძლია არ ვიფიქრო, რა მოხდებოდა, ჩემი ძმა 100 პროცენტით მზად რომ ყოფილიყო.
ამ სპორტში მრავალი წელი გავატარე და ერთი რამ ვისწავლე, ადამიანები გაგაკრიტიკებენ იმის მიუხედავად, მოიგებ თუ წააგებ. ჩვეულებრივ, ეს საერთოდ არ მაინტერესებს, მაგრამ როდესაც საქმე ჩემს ძმას ეხება, ჩუმად არ დავრჩები.
მათ, ვინც სხვების მარცხს ზეიმობთ, გეტყვით: საკუთარ საცოდავ ცხოვრებას მიხედეთ. თქვენი შური და სიძულვილი გაცილებით მეტს ამბობს თქვენზე, ვიდრე ოდესმე იტყვის ჩვენზე.
წლების განმავლობაში ადამიანები ცდილობდნენ ჩვენით სარგებლობას. იმის ნაცვლად, რომ მადლიერები ყოფილიყვნენ იმისთვის, რაც მათთვის გავაკეთეთ, ზოგიერთმა სიცრუის გავრცელება და ჩვენს ზურგს უკან სისულელეების ლაპარაკი არჩია. თუ ამას კითხულობ და ფიქრობ, შენზე ვსაუბრობ თუ არა, დიდი ალბათობით, სწორედ შენ გგულისხმობ. შენი დედაც.
ამ წელმა ორივეს გვასწავლა, რომ ყველაზე კარგად მომზადებული მეომრებიც კი შეიძლება დაეცნენ. თუმცა ჩვენ ისიც ვიცით, რასაც ბევრი ადამიანი ვერასდროს გაიგებს: ადამიანს მარცხი კი არ განსაზღვრავს, არამედ ის, თუ როგორ წამოდგება დაცემის შემდეგ.
ჩვენ კი ყოველთვის წამოვდგებით. 2027 წელს ყველაფრის დასაუფლებლად მოვდივართ.“ - წერს ილია ინსტაგრამზე.
ალექსანდრე თოფურიამ ლუნასთან წააგო - როგორ გაანაწილეს ქულები მსაჯებმა?